-drama luhej në jetë, jo në Teatrin Popullor, as kur e quajtën Kombëtar- Tirana e fillim-viteve ’90 ziente protestash. Kërkohej tjetër jetë, jo “tjetër teatër”, rrëzoheshin buste ende jo robëria e mendjeve dhe shpirtrave, që Fatos Sela më pyeti siç dinte të bente ai. “Edhe Avni Rustemin do të na e rrëzoni, Faruk?!” Mu drejtua mua, ngaqë i duhej dikush për ta dëgjuar. Me atë dhembshurinë e së qeshurës prej brenda syve që një kamerë dashamire ia arrinte kur shkëlqente në skenë.

FIDUSHJA Në fshatin Gj., pranë kishës së vjetër të fshatit kufitar, ndodhet një varr për të cilin askush nuk flet më. Ka vite që askush nuk ndalet pranë tij, askush nuk ndez qiri, askush nuk vendos një tufë lulesh mbi dheun e mbuluar me bar. Megjithatë, varri është ende aty, i heshtur, sikur pret dikë që të kujtohet. Në gurin ballor janë gdhendur dy emra. Njëri është gati i fshirë nga koha, tjetri lexohet ende, megjithëse shkronjat i ka ngrënë lagështira. Mes dy emrave ësht

Ilinka Dimashi: KRAHËT E SHPRESËS (Epopeja e patave të egra) U nisën patat e egra, ikën varg e varg, e lanë atdheun e vjetër e shkuan larg, sa larg. Ikën patat e bukura, fluturuan që pa gëdhirë, ga-ga-të e tyre të fundit humbën në mugëtirë. Dhe morën me vete bagazhe të rënda, jo me pupla, pendë a ushqim, por vezët e tyre të mëdha futën brenda, që të vegjlit të çelin në mërgim. Dhe krahët e shpresës i rrahën fort, në qiej, në hapësirë, krejt të lirë, u lodhën, u sfili