Janaq Pani: RRËFIM PËR NËNËN

RRËFIM PËR NËNËN

Kujtesë

Shkrim e këndim nuk pati mësuar

si gjithë të tjerat të brezit të saj,

po për hallet e jetës, njerëzve të kënduar

e sigurt, një leksion mund t’iu mbaj.

Nuk i njihte normat e vjershërimit

po kur vëllain e vetëm do të qante

me ligje, do prekte dhe zemrën e më trimit

sa lotin në sy dot nuk e mbante,

Për dashurinë në libra nuk pati lexuar

e asnjë poet nuk e njihte me emër,

po në shpirt rriti atë ndjenjën e kulluar

që e bën t’i këndojë çdo zemër.

Në bujari i kish shoqet e rralla,

e shtrëngonte rropin për veten e saj,

për të tjerët do mbushej më salla

e periz për veten do të mbaj.

U shua nëna, dhe një emër la mbas,

kopshtin rreth shtëpisë nuk e la bosh,

që për ne të pasmit na ishte mesazh

të mbjellësh rrëfën te e ardhmja të besosh.

Gjallë të ish, vjershën të arrinte t’a lexojë

nëna nuk do të mundte asnjëherë,

për lëvdata ajo nuk kishte nevojë

lëvdatat le t’i lakmojnë të tjerë...