Agim Bajrami: Mallkim

Atdheu im ndihet i grabitur

Drejt tij është sulur   kush të mundë

Unë i shikoj duart e pista

Tek  i'a  rrëmojnë xhepat pa fund

Kusare me gen e gjak kusari

Drejtorë ,ministra ,deputetë

Për t'a ai  është veçnjë minierë ari

Gjithkush të  mbush thesin e vet

Ska gjë ,se brinjët i numërohen

Dhe këmbët e holla  i heq zvarrë

Ata nuk pyesin ,nuk pendohen

Ti marrin ç'mundet ,për t'i marrë

Çdo ditë ngrejnë vila dhe pallate

Në çdo tender zenë vend të parë

Atdheu për t'a është pronë private

Ku shkojnë ata ,nuk mbin mê bar

Mjafton diçkaje t'i vënë sytë

Bëhet e tyrja padyshim

Kodrinat ,fushat dhe shtëpitë

Bile dhe varri i gjyshit tim

Askush s'guxon  t'iu dal përballê

Furinë tyre kush s'e ndal

T'a këpusin kokën për një fjalë

Me pas të vijnë në funeral .

Ndërgjegja e tyre ,erë fekale

Dalë nga gjirizet një mesnatë

Ata nuk dijnë ,ç'janë idealet

Për t'a atdheu mbeten paratë

Mes nesh si grenxat gumëzhijnë

(Portreti i tyre të ngjall frikë )

Ngjasojnë kaq shumë me njëri tjetrin

Sikur kanë dalë nga një fabrikê

Për t'a ska ligjje dhe ndëshkime

Pêr t'a ska burg asnjë  minutë

Në këtë kohë plot prapèsira

Është nder ,të të shpallin si hajdut

Atdheu im ndihet  i rrenuar

Dhe pse s'ankohet ,nuk ka gojë

Un kurrë në jetë nuk kam mallkuar

Por ju me zemër  ,i'u mallkoj.