Tregim nga Fatmir Terziu Poshtë asaj zyre kishte një plep. Degët e plepit, që prekte katin e tretë, përkëdhelnin dritaren. Pas asaj dritareje ishte ajo. Askush nuk e dinte emrin e saj të vërtetë. Në katin e tretë të godinës gri, aty ku njerëzit hynin me fytyra dhe dilnin me numra, ajo njihej vetëm si “ajo”. Më të guximshmit, pas shpine, e quanin Kurva e Zyrës së Pashaportizimeve. Nuk dihej kush e kishte shpikur i pari këtë emër, por në atë ndërtesë fjalët ngjiteshin në mure

“Ti nuk di ç’është dashuria” e Abas Veizit Faruk Myrtaj Letërsitë janë kthyer në domosdo leximi në investime afatgjata autorësh të heshtur prej dhunës së tërëfarëllojshme, prej të cilave dolën qartësisht të mëvetshëm, me lexues të vetëdijshëm në gjuhë të shkruar. Përmendesh se edhe letërsia shqipe ka nisur të plotërohet. Merret vesh, s’është punë çmimesh të fituar, të fituar paraprakisht, të pretenduar, dhuruar prej klanesh sezonalë a përvjetorësh festivë. “Ti nuk di ç’është

Të gjithë thonë se ai është i mirë, më i mirë se vetë e mira, ose thënë më mirë, çdo gjë e bën për mirë. Kjo e fundit “çdo gjë e bën për mirë”, është ndoshta përcaktimi më i drejtë, më karakterial, më i përshtatshëm që mund të lexohet për të. Duke qenë pjesë e thelbit të ndërtimit të tij, për të mbërritur deri atje, na duhet më parë të zbulojmë e analizojmë disa shtresa, të cilat e mbajnë mbuluar dhe e deformojnë paksa këtë të vërtetë të qenësishme të tipit në fjalë. Është rr