ILIA KURVARI Tregim nga Xhevair Lleshi Ilia Kurvarin e kam njohur krejt rastësisht. Isha në Athinë dhe asaj dite kthehesha. Te këmbët e mia u ndal një Benz. Koka e një djali doli në dritare. - Për në kufi? – pyeti. - Ke vend? - Si s’ka vend për ty, zotëri? Ilia ngriti një djalë të ulur në ndenjësen e parë. Pas ishin dy të tjerë. Unë u ula në vend të tij. Ndërkohë Ilia kroi zërin. - Profesor je? - Jo. - Gazetar më duket. I njoh unë njerëzit, s’ma shket dot njeri mua. - E gje

Për vete dhe bashkëmoshatarët Po më lënë sytë, kur mësova të shoh mirë. Po më pakohet tani dëgjimi, kur në sipëri është seleksionimi. E zbehtë drita, kur gjithçka dua ta shoh qartë. E penguar këmba, edhe pse dëshiroj vrapin e rinisë. Dhemb e pakta vëmendje, kur si foshnja dëshiron sytë amësor. E pamatë dëshira për të ringjallur ëndrrat gjysmatharë. E trishtë gjendja kur "metri" shkurtuar. E dhimbshme kur "pesha" peshon vetëm me gram. I drejtë mendimi: Do ta jetoj je

Aty në lagjen time një koprrac jeton, ka shumë të holla, por nuk i shpenzon . Askujt s'i ndihmon dhe nuk ka mëshirë e kalon jetën si qeni n'zinxhir. As fëmijët e vet nuk i ndihmon edhe pse ata vuajnë aj veç vështron. O njeri koprac ti çka po mendon, se në këtë botë veç ti ekziston! Ndihmoji njerëzit dhe shpëtoju jetën, se do të bindesh për të vërtetën. I varfëri të uron Zoti të shpërblen dhe shumë të mira në jetë t'i bjen!