Merita Kuçi Thartori: NJERIU ZGJEDH KOHËN E VET. Udhëtim përmes prozës me tregime ”Zgjim i Përlotur” të poetit dhe shkrimtarit Sherif Gashi. Asnjë shrimtar nuk do të qe i plotë i parrëfyer. Kështu më ngjau ndërsa përfundova së lexuari prozën e poetit Sherif Gashi. Do t’i emërtoja këto tregime, proza të thelluara poetike, përshkrime të brendshme të ndjera, monologë a filozofi sociale dhe shoqërore për njerinë në jetë dhe njerinë në atë të përtejmen, në amshim. Lexova kë

Miradie Zymberi Avdullahi: Lot i ngrimë i kurbetqares Jam larg nga ti, o tokë e lashtë, Zemra m’u kall, m’u bë shkrumb prej mallit. Për ty e dhashë rininë e krejt çka pata, Je e vetmja gjë që i lë trashëgim vajzës e djalit, Mos të harrojn Skënderbeun, as luftën e Adem Jasharit. Ky loti im i ngrirë, është dhuratë për ju. ​Brazda-brazda m'u bën rrudhat në ball, Si rrugët e gjata ku u përplasa n’dhe të huaj. Vatanin kur e kujtoj me mall. Shtëpia është aty ku fëmija im

Dekolteja Tregim Askush nuk ia kishte vënë syrin gjatë gjithë atyre katër viteve të fakultetit. Rrinte si një kukull e braktisur, thjesht larg syve. Më saktë, si një hije që e njihte mirë murin ku mbështetej, por jo dritën që kalonte mbi të. Në auditorët me karrige të drunjta e dritare të larta, Loreta ishte gjithmonë në rreshtin e tretë, paksa anash, aty ku zërat bëhen më të butë dhe ku profesorët rrallë ndalin shikimin. Deri atë natë, ajo ishte thjesht një vajzë që ia lex