Fatmir Terziu: Dekolteja

Feb 24
4 min read

Tregim

Askush nuk ia kishte vënë syrin gjatë gjithë atyre katër viteve të fakultetit. Rrinte si një kukull e braktisur, thjesht larg syve. Më saktë, si një hije që e njihte mirë murin ku mbështetej, por jo dritën që kalonte mbi të. Në auditorët me karrige të drunjta e dritare të larta, Loreta ishte gjithmonë në rreshtin e tretë, paksa anash, aty ku zërat bëhen më të butë dhe ku profesorët rrallë ndalin shikimin. Deri atë natë, ajo ishte thjesht një vajzë që ia lexonin emrin në Librezën e Studentit. “Loreta K.” Thjesht, një rresht i zi mbi letër të verdhë. Libra, heshtje, libra. Kjo ishte koha me të cilën njihej, thjesht si frymore. Asnjë histori, asnjë skandal, asnjë pëshpëritje korridoreve. Ecje e qetë, flokë të mbledhur, këmisha të mbyllura deri në grykë.

Qyteti Studenti ishte sy katërsh. Vëzhgohej nga të katër anët. Vëzhgimi kishte një kuptim. Tabela e bënte të qartë, e vendosur në hyrje si një profeci: “Kujdes! Mali me Gropa ka shumë gropa.” Të gjithë qeshnin me atë paralajmërim, por askush nuk e merrte lehtë, se nuk e dinin kush e bënte atë shaka, aq të turbulluar për vetë ata që ishin studentë të Histori-Gjeografisë. Gropat nuk ishin vetëm në asfalt. Ishin në biseda, në pritshmëri, në shikime. Loreta i kalonte të gjitha si një njeri që di të ecë mbi ujë pa lënë valë.

Pastaj erdhi ajo mbrëmje. Ishte fundviti akademik. Një festë e thjeshtë në një nga sallat e Godinës …, me drita të varura me tel, me muzikë që dridhej nëpër mure. Vajzat u bënë të bukura si në filma të vjetër. Djemtë veshën këmisha që rrallë i nxirrnin nga dollapi. Kur hyri Loreta, ndodhi diçka që askush nuk e kishte parashikuar. Nuk ishte fustani i zi. As takat e holla që e ngrinin pak mbi tokë. Ishte dekolteja. Një vijë e thjeshtë, e pastër, e qetë, që zbriste me dinjitet dhe i jepte fytyrës një dritë tjetër. Nuk ishte e thellë, as provokuese. Ishte thjesht një hapje e vogël e një dere që për katër vjet kishte qenë e mbyllur.

Dhe syri katërsh i Qytetit Studenti u bë tetë. Bisedat u prenë në mes. Një gotë ra lehtë mbi tavolinë. Dikush tha: “Është Loreta?” sikur të kishte parë një personazh të dalë nga një roman i ndaluar. Limi e pa. Ai ishte nga ata që gjithmonë rrinin në mes të zhurmës. Qeshte fort, fliste shpejt, dinte të gjente rrugë në çdo gropë. Për të, Mali me Gropa ishte thjesht një terren loje, edhe gjatë leksioneve të rrepta e shumë kërkuese të Profesorit A. Por atë natë, kur e pa Loretën, diçka në të u ndal. Nuk ishte vetëm dekolteja. Ishte mënyra si ajo mbante trupin, si nuk kërkonte asnjë sy dhe megjithatë i mbante të gjithë sytë në sytë e saj. Ishte kontrasti mes katër viteve të heshtjes dhe asaj hapjeje të vogël, si një fjali e parë pas një romani të gjatë të pashkruar. Limi u dashurua.

U dashurua në mënyrën e tij të shpejtë, të pakujdesshme, siç hidhen djemtë në ujë pa provuar thellësinë. Filloi ta priste para bibliotekës. T’i mbante derën. T’i fliste për gjëra që më parë nuk i kishte menduar kurrë, për librat, për frikën, për provincën nga kishte ardhur. Loreta e dëgjonte.

Ajo nuk fliste shumë, por kur fliste, fjalët i dilnin si të ishin larë gjatë në mendim. Limi, për herë të parë, nuk qeshte fort. E dëgjonte edhe ai. Qyteti Studenti vazhdonte të ishte sy katërsh. Tani shikimet ishin më të mprehta.

“E keni parë Limin?” - “Po me Loretën?” - “Eh, dekolteja bën punë…”

Fjala “dekolte” u bë një lloj legjende e vogël urbane. Si të ishte ajo vijë pëlhure arsyeja e gjithçkaje. Askush nuk fliste për katër vitet e heshtjes. Për librat. Për netët e gjata mbi fletë të bardha. Një mbrëmje, Limi nuk erdhi. Loreta e priti te shkallët e bibliotekës, ku zakonisht ai shfaqej me hapa të shpejtë. Dita kaloi. Pastaj një tjetër. Njerëzit filluan të pëshpërisnin sërish, por tani ndryshe.

Nje ditë ai humbi. Dikush tha se ishte kthyer në qytetin e tij. Dikush tjetër se kishte lënë studimet. Të tjerë e panë si një lajm të vogël që shuhet shpejt, si çdo zhurmë në Qytetin Studenti. Loreta nuk e pyeti askënd. Ajo vazhdoi të vinte në auditor, sërish në rreshtin e tretë, paksa anash. Këmishat u kthyen të mbyllura deri në grykë. Dekolteja mbeti në dollap. Por diçka kishte ndryshuar. Nuk ishte më thjesht një emër në Librezën e Studentit. Ishte një histori që e kishte prekur për një çast dritën, dhe e kishte paguar me një mungesë.

Një mbrëmje tjetër, teksa kalonte pranë tabelës në hyrje, ndaloi për herë të parë ta lexonte me vëmendje zhgarravinën frikëndjellëse: “Kujdes! Mali me Gropa ka shumë gropa.”

U shkund, por pastaj buzëqeshi lehtë. Sepse tani e dinte, gropat nuk ishin në rrugë. Ishin në zemër. Dhe dekolteja nuk ishte një vijë mbi trup, por një çarje e vogël në mbrojtjen e dikujt që kishte jetuar katër vjet i padukshëm. E në atë çarje, për një kohë të shkurtër, kishte hyrë dashuria. Ajo e priste që një ditë ti sillte mesazhin nga përtej kufijve, atje ku të dy e kishin menduar lirinë ndryshe. Ndryshe nga dekolteja e asaj nate.