Miradie Zymberi Avdullahi: Lot i ngrimë i kurbetqares

Jam larg nga ti, o tokë e lashtë,

Zemra m’u kall, m’u bë shkrumb prej mallit.

Për ty e dhashë rininë e krejt çka pata,

Je e vetmja gjë që i lë trashëgim vajzës e djalit,

Mos të harrojn Skënderbeun,

as luftën e Adem Jasharit.

Ky loti im i ngrirë, është dhuratë për ju.

Brazda-brazda m'u bën rrudhat në ball,

Si rrugët e gjata ku u përplasa n’dhe të huaj.

Vatanin kur e kujtoj me mall.

Shtëpia është aty ku fëmija im gjen rehati

Ky mall që më djeg, është borxh i vjetër,

Si bukë fëmijërie që po e kthej me gjak.

Se mu bë me shtatë kore, si të gatuaj tjetër.

Gunjtë më dhembin, po shpirti nuk më dorëzohet.

Mos u rëndo, bir, prej fjalëve të mia të thara,

Mos u bëj merak për një plakë që po vjetërohet,

Po shko te shtëpia me shkallë të vjetra.

Ku loti i lokes gurët ende i mbyt e i mundon.

Aty ku muret mbajnë mend shkjaun e tmerrin,

Ku shqipen e mësuam me dritë nën qepallë,

Mos u përul para kërkujt e para asnjë dëshpërimi.

Mbaje Kosovën në gjak, si të vetmen gjallë.

Hapi dritaret pak, sa të hyjë flladi i malit,

Se kjo sakrificë nuk duhet me m’shku dëm.

Unë jam nji shtegtare, nji hije që të ndjek pas,

Po rrënjët i kam lënë atje, ku toka ende rënkon.

Comments