“Njeriu banon aty ku kujtesa e tij ndizet.” Kam filluar të dyshoj se qytetërimet nuk rrëzohen nga luftërat. Luftërat janë vetëm ceremonia e dukshme e rrënimit. Qytetërimet rrëzohen shumë më herët, në heshtje, kur humbasin zakonet dhe kanonet e tyre të dritës. Kur njerëzit vazhdojnë të jetojnë, të ndërtojnë, të udhëtojnë, të konsumojnë dhe të komunikojnë, por nuk dinë më përse e bëjnë. Prej vitesh vërej me një lloj kureshtjeje antropologjike se sa shumë gjëra kemi fituar dhe

(poemë) 1. Tek rudina mujte me dal kur d'bora u mbështoll me shall, unë mujta me dal shkullimesh trajtë e re prej bokërrime. Me më rrethue u k’put nj’i ortek, desh më ra mos me pas çik mend, nj’aty ti nën lëvore pjalm ledhesh, e përkorme. Trajtë-trajtë mujte me dal kur d'bora rudine e hupi shall ... Fyelli i zanit pak ngri, me një re, mos me e pas zili, s’ka ngri fyelli trumcak, kotkotkoti ndillet merak, s’ndillet kotnasikotiki, ai ardh' nga fis i lotit ku secil

Petraq J. Pali: E bëra jetën udhë E bëra jetën udhë dhe kohën udhë bëra, S’u lodha kurrë ndonjëherë si “nëna tek e bija”. Nga udha s’u mërzita dhe koha me udhët iku, Hajde e ik në çdo stinë me shpirt, zemër fisniku. Udhët të vështira ishin dhe koha më rrëmbeu, E ndjeja veten bosh kur larg më ish atdheu. Një jetë të tërë s’u lodha, s’u lodha duke pritur, Të mirrja përsëri udhë me vitet shumë rritur. Dekada të tëra shkuan e udhët kurrë s’u sosën, E unë ecja, ecja dhe kurr