Voskopoja udhëtimi drejt vetes -Malli për të fillon që në pranverë Meditim mbi një foto BUJAR QESJA Kjo foto nuk është vetëm një pamje. Është ndalesë në kohë. Pas meje shtrihet Voskopoja. E qetë, e shtruar si kujtim i bukur, që nuk lodhet duke u treguar. Shtëpitë duken si të vendosura me dorë, me kujdes, si një mozaik i gjallë, që respekton malin dhe nuk guxon ta prishë harmoninë e tij. Qëndroj i mbështetur lehtë mbi parmak, pa asnjë ngut. Nuk ka pse. Në Voskopojë, koha nuk t

NË SYTË E MI MUND TË SHKRUASH VARGJE Nëse të dua më shumë se dje Ti mos u habit Dridhjet e shpirtit më tundin Sot, mes meje dhe teje Një vijë e hollë shtegtimi ere na veshë Si një pikturë mëkatare që luan me ferr Heshtja e zhurmshme Akull e zjarr në sytë e mi Brenda nesh Një flakë e brishtë zjarri na zhvesh Ndërsa digjem nga etja e hijeve tona të murosura Duke i mbledhur me duar Copëzat e jetës Të dua si ditën që ikën Nga se e djeshmja merr ngjyrë dheu Shkërmoqur në

Në pamje të parë, budallallëku nuk duket si një rrezik i madh. Ai nuk hyn me bujë. Nuk shpall ardhjen e tij me zhurmë. Nuk kërkon vëmendje me britma. Ai shfaqet i qetë, thuajse i padukshëm, me një vetëbesim të çuditshëm që e bën të duket si e kundërta e tij. Ecën zbathur në mendjet dhe sjelljet tona, me një fytyrë bindjeje dhe me sy që thonë pa u dridhur: “E di.” Dhe pikërisht këtu qëndron rreziku më i madh, sepse ne e besojmë. Në shoqërinë shqiptare të sotme, ku fjala qarkul