Dikurë..., vite e vite larg, Dhe unë u bëra nxënës, I ndrojtur, në klasë të parë. Më priti mësuese Aspasia, Më përkëdheli mësuese mirësia, Më mësoi shkronjat, fjalë e fjali, Të bëhesha i aftë për Shqipërinë! E kujtoj gjithmonë mësuese Aspasinë, Më ndezi për gjuhën dashurinë, Ajo është bërë engjëll vite më parë, Në zemrën time ka një lapidarë! Edhe unë, si ajo, u bëra mësues, Plot fëmijë e studentë kam mësuar, U përpoqa të përgatis nxënës luftëtarë, Që pëe Atdheun u bënë ushta

O vogëlushja Margaritë, ku je tani, moj shpirt, kur unë jam nisur për në horizontin e muzgut?... Kujtesa më vizatoi profilin tënd të trëndafiltë, me përqafimet e ngrohta te fushëtira e Jugut. Më magjepse vegjëlinë, me atë shpirt të dëlirtë, kur ngazëlleheshe nga puthitjet e buzëve fëmijërore. Gëzoheshe si kanarinë me sqep të florinjtë, kur të thosha “nuse” dhe si dhëndër të merrja përdore. Në ç'lëndinë, apo bregore vjeshte, shëtit tani vallë, kur ndoshta ke rreth vetes nj

Shkollat Ne Roskovec Ne Vegjilje Te 7 Marsit . Studimi dhe gjetja e përmbajtjes së tij në një stazh të gjatë pune krijon një hapsirë të përbashkët,ku njëriu ndihet i pavarur dhe i avancuar. Në këtë mënyrë përvoja mbetet jo vetëm mjet shprehje ,por themel i vetë dijes njërëzore dhe i vazhdimësisë shpirtërore. Imazhe këto që përbëjnë një kostum sa modest dhe autoritar të Kryetares së Bashkisë së Roskovecit Zonja Majlinda Bufi.Ushtrimi me pozivitet