FIDUSHJA Në fshatin Gj., pranë kishës së vjetër të fshatit kufitar, ndodhet një varr për të cilin askush nuk flet më. Ka vite që askush nuk ndalet pranë tij, askush nuk ndez qiri, askush nuk vendos një tufë lulesh mbi dheun e mbuluar me bar. Megjithatë, varri është ende aty, i heshtur, sikur pret dikë që të kujtohet. Në gurin ballor janë gdhendur dy emra. Njëri është gati i fshirë nga koha, tjetri lexohet ende, megjithëse shkronjat i ka ngrënë lagështira. Mes dy emrave ësht

Ilinka Dimashi: KRAHËT E SHPRESËS (Epopeja e patave të egra) U nisën patat e egra, ikën varg e varg, e lanë atdheun e vjetër e shkuan larg, sa larg. Ikën patat e bukura, fluturuan që pa gëdhirë, ga-ga-të e tyre të fundit humbën në mugëtirë. Dhe morën me vete bagazhe të rënda, jo me pupla, pendë a ushqim, por vezët e tyre të mëdha futën brenda, që të vegjlit të çelin në mërgim. Dhe krahët e shpresës i rrahën fort, në qiej, në hapësirë, krejt të lirë, u lodhën, u sfili

- Duke lexuar librin “Toka që skuq yjet” të poetit Llesh Ndoj - Nga Pashk ALIA Autori Llesh ndoj vjen para lexuesit me librin e radhës: “Toka që skuq yjet” – poezi, një libër që nisur nga kopertina e tij të jep me kuptue se Toka Shqiptare, nuk është tokë si çdo tokë, por toka që me bukuritë e saj i ndez edhe yjet, i bën ato xheloze, duke qenë njëkohësisht edhe toka që të fle në shpirt. Duke u nisur nga saga filozofike e Llesh Ndojt: Atdheu nuk është vetëm toka ku lindim; ësht