SHAMIZEZA - NËNA IME (Nga rrëfimet e nënës sime) Nuk i kishte mbushur as të 16-tat kur para syve të saj Brigada Maqedono-Kosovare, në fshatin Marec - Lagjja e Kllokoqëve, pushkatoi familjarët e saj (pleq të paralizuar, nuse që me duart e tyre mbështillnin trupat e burrave e të baballarëve të tyre), djem që nuk u fshehën në mal nga frika se do të përdhunohen gratë e fëmijët e mbetur në shtëpi. Dy ditë më vonë u mblodhën gratë dhe vajzat (më e madhja nëna ime), dhe në shpat të

Nga Salvatore Quasimodo Tani, në dalëdritë Nata shkoi dhe hëna ngadalë tretet në ajrin e qetë perëndon në kanale. Është kaq i gjallë shtatori në këtë tokë të rrafshët, lëndinat janë të gjelbëra, si lugjet e jugut në pranverë. I braktisa shokët, zemrën e fsheha pas mureve të vjetër të mbetëm vetëm, të kujtoj ty. Si qenke më e largët se hëna tani, në dalëdritë, dhe patkonjtë e kuajve trokojnë në gurë. Përktheu: L. Stani Salvatore Quasimodo

-drama luhej në jetë, jo në Teatrin Popullor, as kur e quajtën Kombëtar- Tirana e fillim-viteve ’90 ziente protestash. Kërkohej tjetër jetë, jo “tjetër teatër”, rrëzoheshin buste ende jo robëria e mendjeve dhe shpirtrave, që Fatos Sela më pyeti siç dinte të bente ai. “Edhe Avni Rustemin do të na e rrëzoni, Faruk?!” Mu drejtua mua, ngaqë i duhej dikush për ta dëgjuar. Me atë dhembshurinë e së qeshurës prej brenda syve që një kamerë dashamire ia arrinte kur shkëlqente në skenë.