Përkushtimi i tre vëllimeve të mia „Kritika Ndryshe: një vëzhgim në brendësi të prozës dhe poezisë shqiptare“ (I-II-III) ka vendosur theksin tek një problem tipologjik shqiptar. Ai është stereopatia, të cilin e shpjegoj si viojon. Stereopatia është prirja e mendjes për t’u mbështetur vazhdimisht te të njëjtat modele mendimi, gjykime dhe ide të gatshme, duke refuzuar ose shmangur kompleksitetin e realitetit. Ajo mund të përkufizohet si një lloj “varësie ndaj stereotipeve”, ku

Natasha Limaj: KANAKARI Mburret nëna Shqipëri Lum për ju, o djalëri… Skënderbe e Ismail Paskam bërë dhe një “ katil “?!… * Gur’e drurë i helmoi Të pambrojturin dërrmoi… Filizat theu në mes Prerë krah’e tharë shpresë… * Zullum , ku thërret qameti S’e lan as toka , as deti… Flakadanë djalëria Gjoksit fort “ copat “ e mia… * Katili im , “ kanakari “ Jepi duhmë këtij zjarri… Për “ sadaka “ mos më shit Se ky zjarr dhe të rrufit!.. N . L ( F ) Natasha Limaj

Në qetsin pa frymë ku mbretëron Lundërtari i këngës-det Një vejushë brengat numuron -Merri dhe këndoi ti Poet! S’e di, s’e di si hapet xhani Mbi amëshimin e një jetë gjumi Në flakë malli e tym temjani Nga lotët e saj zë niset lumi. Poeti s’flet. Vejusha dridhet Nën dallgët e ngashërimit- kujtim Një re e murme mbi krye mblidhet Varet e heshtur në brengën- ankim. E ndjeu dhe u drodh poeti Dhe qeparizi bëri fjalë I mishtë u bë darameti Çeli si trëndafil i bardhë! Shpirti