KUR FLAS TË ËMBLËN GJUHËN TIME -Kujtesë për Bertin- Kur flas të ëmblën gjuhën time, Më vjen në mendje emri yt, Si gurrë e lashtë, me gurgullime, Der kur ta humbën dritën sytë. Ngujuar ti mbi pirgje librash, Kërkove amë në ligjërim, Si një syth dielli përmes dimrash, Që ndrin e shkrin me përhirim. O mik prej loti, zemra jote Në hoje shkronjash është kambanë, Si shenjë e shenjtë e kësaj bote, Kur na përcjell me mall matanë.

NË MBËSHTETJE TË ARTIKUJVE TË Z.KORAB RASHITIT (dt.12/08/2026 në fb). Të vërteta të hidhura të ndodhura dhe që vazhdojnë të ndodhin në qenien dhe ndërgjegjen e kombit shqiptar. Nuk i kam dhënë dot "dum", duke i ditur këto që shkruan z. Korab dhe ato që dimë se në drejtimin e perandorive romake bizantine dhe atë osmane kishte mjaft personalitete me origjinë shqiptare që e drejtonin. Habitem si arrinin të nxirrnin ferman pas fermani perandorët dhe prijësat e shteteve fqin

Nga Timo Mërkuri Titulli I librit “Më shkruan vjeshta” i Panajot Bolit të ndal që në fjalën e parë. Jo vetëm për atë që thotë, por për mënyrën si e përmbys marrëdhënien mes poetit dhe vjeshtës. Nuk është poeti që i shkruan vjeshtës. Është vjeshta që i shkruan atij. Dhe pikërisht këtu, mendoj, duhet kërkuar një nga çelësat e poezisë së Panajot Bolit. Vjeshta e këtij libri nuk është thjesht një stinë. Ajo vjen me ngjyrat e saj, por edhe me një heshtje që njeriu e dëgjon ndryshe