Merimanga Tregim Në Ostren të Madh, në mesin e viteve tetëdhjetë, netët binin shpejt dhe librat e ndaluar hapeshin më ngadalë se zakonisht. I lexoja me dritë të zbehtë. I lexoja me kujdes, dhe më dukej sikur çdo faqe të kishte një sy që më vështronte. Aty mësova për Baruch Spinozan, që zbavitej duke hedhur miza në rrjetën e një merimange e pastaj duke lëshuar dy merimanga për të parë si luftonin për prenë. Ishte një e qeshur e rrallë e filozofit të zymtë. Një qeshje e çudi

Nga cikli “Humaniste te shquar te hershem shqipetare’’ Leke Matrenga Lekë Matrënga, kronologjikisht është autori i dytë në letërsinë e hershme që shkruan një vepër shqip, por, siç është theksuar, ai është i pari shkrimtar i ngulimeve shqiptare në Itali, dhe i pari që na jep një vepër të shkruar në variantin e toskërishtes. I rëndë dhe i vështirë ka qenë fati i shumë shqiptarëve që për arsye të mëdha, siç ishin mospranimi i zgjedhës së huaj turke, në shekullin e 15- të dhe të

Dita që kalon, s’di sepse, Më ngjan me një dallëndyshe. Rri varur rrezeve të diellit Dhe në ballkon, në një qoshe, Seç ndërton, një fole ndryshe, Me petale lulesh shumëngjyrëshe. Unë jam dhëndër akoma Dhe ti akoma nuse. Ndonëse jashtë dritares Ngre vellon vetëm pluhuri, Po ajri s’vjen erë furtune, Vjen erë gushe. Si duket, ne të dy jetojmë në një planet tjetër, Të largët. Nga ku bota ngjan vetëm një sqimatare E mangët. Ku të gjithë duan gjithçka dhe pastaj vënë re Që ajo s’ës