Nata vallëzon me yjet nën këmbanat hyjnor, Për dreq pa dasmorë përreth . Buzët e mia të dehur marrëzisht, U ngjitën prapa xhamit të dritares , me pikat e lotit si kristal . Sikur jetoj në një ëndërr, Sikur fle një zgjim me një "tango"qefi, Në një skenar të shkruar keq. Dritat e rrugës më flasin pa zë, Më thonë se ti kalon andej pari, Por unë mbetem këtu,e përgjysmuar Me duart mbështetur në xham, Duke kërkuar një shenjë që s’vjen. Era i merr fjalët që s’i thashë, I përp

Baromteri diplomatik Prof.Dr.Mehdi HYSENI Pa koekzistncë paqësore s’ka drejtësi ! *** Që nga përfundimi i Luftës së Ftohtë (Amerika dhe BRSS), koekzstenca aktive paqësore dhe zbatimi i së drejtës ndërkombëtare (si rrjedhojë dhe pasojë e konflikteve dhe luftërave rajonale në skenën e marrëdhënieve politike ndërkombëtare (1989-2026), “janë pensionuar” si “frut” i globalizmit 30-vjeçar. Këtë ndër të tjera e vërteton edhe VETO-ja e Rusisë në Këshillin e Sigurimit të Kombeve

Disa letra nuk plaken. Ato nuk mbeten thjesht dokumente të një korrespondence të dikurshme. Nuk mbeten, as shënime të harruara në ndonjë arkiv personal. Me kalimin e viteve, ato marrin një kuptim tjetër. Letrat e tilla bëhen dëshmi e një kohe, e një miqësie, e një mendimi dhe, mbi të gjitha, e një mënyre të të parit të punës së tjetrit. Një e tillë është edhe një letër që poeti i mirënjohur Agim Shehu më shkruante më 27 prill 2012. Kanë kaluar më shumë se katërmbëdhjetë vjet