Në një hapësirë ku drita e bardhë shpërndahet si mëngjes pranvere dhe gjelbërimi merr frymë qetë, ajo shfaqet si një pikturë e gjallë, e mbushur me ngjyra të buta dhe ndjenja të thella. E veshur me një fustan ku e zeza e thellë përqafohet me arin e ngrohtë dhe nuanca të bardha që vezullojnë si dritë hëne, ajo bart në vetvete një elegancë që nuk zbehet, por vetëm thellohet me kohën. Buzëqeshja e saj është si një rreze dielli në një pasdite të qetë—e ngrohtë, e sinqertë dhe e q

Në këtë fotografi të viteve ’40, Elbasani shfaqet si një trup i gjallë, i qetë dhe i harmonizuar me vetveten. Në qendër, Çezma e Bezistanit nuk është thjesht një burim uji, por një nyje sociale ku njerëzit takoheshin, ndaleshin, shkëmbenin fjalë e përditshmëri. Rreth saj, kalldrëmi i çrregullt, shtëpitë me çati të kuqe dhe hija e pemës krijojnë një ritëm që sot duket pothuajse i humbur. Majtas, pas trungut të dendur, ngrihet e qetë Kulla e Sahatit, si një dëshmi kohe që vëzhg

Vullnet Mato: PRANVERA KULMON NË MAJ Kur vegjetimi shpërthen furishëm në maj, pranvera arrin blerimin kulmor të saj. Çdo pëmë e degë, në të gjitha viset, plot gjethe e lule, në maj stoliset. Në maj pyjet, lënë zhveshur nga thëllimi, me kostum të ri i vesh kudo blerimi. Livadhet ndrijnë deri larg si pasqyra, dhe petalet vetëtijnë në mijëra ngjyra. Pasi bora ka shkuar të flej në det, malet frymojnë, nën diell të nxehtë, dhe me qumështin e gjirit shkëmbor, ushqejnë bimë