Libri me poezi, përmbledhje nëse mund ta emëroj kështu, del në pah e gjithë krijimtaria e tij që nga viti 1975- 2025. “Ata udhëtonin pa e ditur fundin" e poetit kosovar Arif Molliqi, është një kujtesë poetike me të gjitha librat. 1. "Burri që hante djathë zvicerian". 2. "sarkofagu u zogjve". 3. "Im atë të shtunave më mbinte këpucë llastiku". 4. "Si kripën të kam dashtë". 5. "E dashura ime Eva". 6. "Një hije bënte rrugë". 7. "Portret i pamvaruar". 8. "Pelegrinazh i ftohtë në q

Perri tjetër, si ajo, s’kam parë, as nuk besoj të shikoj më kurrë. Për atë vajzë, çmendej çdo djalë, mahnitej keqas edhe çdo burrë... Kur e dehja me tinguj fizarmonike, ajo këndonte ëmbël, se kanarina. Gishtat e mi, i jepnin në sy rreze drite, zëri saj, ma bënte zemrën me brima. Kur tundte fustanin e hollë, me pala, në gjoks i kërcenin, dy kokrra dardhë, kur trupin e hajthëm, dridhte si ngjala, zbulonte dy kërcinj topolak, të bardhë. E shoqërova në rrugë pylli, të ngushtë, ku

Vetvetja Im Atë kishte një mënyrë të veçantë për të më thënë gjërat e mëdha pa i bërë ato të dukeshin të mëdha. Nuk përdorte shumë fjalë. Ndoshta sepse kishte kuptuar herët se fjala, kur është e vërtetë, nuk ka nevojë të zgjatet për të lënë gjurmë. Njëra prej atyre fjalive që më ka ndjekur gjatë gjithë jetës ishte kjo: “Askush nuk mund të konkurrojë me ty në të qenit vetvetja.” Atëherë më dukej si një fjali e bukur, një nga ato fjalitë që baballarët ua lënë bijve si një llo