Një lajm i thjeshtë në dukje: “Ka ardhur djali i Selfos.”Dhe menjëherë pas tij, heshtja që flet më shumë se fjalët. Sepse zakonisht nuk thuhet “u kthye për të jetuar”, por “erdhi për disa ditë”. Një vizitë e shkurtër në vendin që dikur ishte shtëpi. Emigrimi nuk është thjesht lëvizje njerëzish. Është zbrazje e kujtesës. Ikën të rinjtë për punë, për shkollë, për një jetë më të mirë. Pas mbeten prindërit, shtëpitë dhe rrëfimet. Ky është realiteti që dhemb: jo vetëm largimi fizi

(Shënime nga libri i Kadri Tarellit:”Hytbi Tarelli, mjeshtër i penelit dhe daltës) Në bibliotekën e studios sime është dhe libri i Kadri Tarellit: ”Hytbi Tarelli, mjeshtër i penelit dhe daltës”. E shfletoj shpesh sepse në të karikohem me shqiptari artistike. Sot vendosa që ndjesitë e mia t’i ndaj dhe me të tjerë, sepse dhe personazhi i këtij libri, madje lënda e këtij libri na kushtohet të gjithë ne shqiptarëve kudo ndodhemi. Bëhet fjalë për piktorin dhe skulptorin me emër të

NGA PANAJOT BOLI Rendin gëzimet, ankthet, shpresat bashkë Ngaterrohen nëpër këmbë Nxitojnë drejt stacioneve Me një valixhe të drunjtë Duke terhequr pas Në rrokëllimën e saj në trotuarin grinjar Endrrat trazohen e dridhen Gudulisin portat e drunjta E cicërojnë çuditshëm Si mermërima Herë stamposen si harta poshtë kapakut Herë flasin pak të lodhur Me një zë të drunjtë Lemojnë durimin Nëpër shkallë Treni..autobuzi..anija,.. aeroplani hijërendë Ngarkojnë e shkarkojnë Baga