HIRI I POEZIVE M'i lexoje vjershat, që digjeshin në çast, përzjeja hirin e tyre me të vjershave të mia. Ëndrrat e tua veleshin me iluzione e gaz, të miat i gryente dyshimi e vetmia. Takoheshim rallëherë, e rastësisht, recitonim vjershat adoleshente. Të dhuroja shpresë, kur e jotja ishte shuar, se ti nuk shihje metaforën që shkëlqente. Nuk di ç'të bëj me hirin tënd vjershëror, mbase poezia është kotësi e kësaj bote. Por mua, tani, më shumë më rëndon, jo hiri i poezive to

ABILEKAJ, NJË DISKURS POETIK MË VETE Nga Fatmir Terziu Poezitë që kërkojnë të tregojnë një botë dhe poezi që, pasi e kanë parë botën, përpiqen ta zhvendosin atë brenda njeriut i kam lexuar prej kohësh në krijimtarinë e Novruz Abilekajt. Poezitë e tij nuk më janë dukur thjesht si një varg figurash, as si një përpjekje për të ndërtuar një gjuhë të veçantë poetike për hir të veçantisë. Brenda tyre kam parë një kërkim më të thellë. Së pari, atë të territorit ku fjala, kujtesa

(tregim) Nuk e di a do t'i fshij ndonjëherë në telefonin tim numrat e telefonave të atyre që s'janë më në këtë jetë? Im atë nuk kishte telefon. Ime më foli ca kohë pastaj iu mjegulluan sytë dhe merrte tjetërkund tjetërkënd. Hë për hë do t'i mbaj numrat. Gjersa aty, jo nga të gjithë, kam fotografitë e tyre veç, çift ose familjarisht. Në mos, asnjë foto, të paktën aty jeh një peisazh. Në mos peisazh ndonjëherë iniciale. Inicialet që shoh lëvizin ngadal