Ma dërgoi poeti fierak Përparim Hysi. Dhe në leximin e parë ndjeva poezinë e një mjekeje në pension si kjo autore, që ka strukur në thellësi të shpirtit të saj poezinë ndër vite. Kjo është përshtypja e parë që më la “Shtëpitë e Mangalemit” të Ilinka Dimashit: një poezi që nuk duket se është shkruar thjesht për shtëpitë, rrugët, portat, çezmat, odat apo kalldrëmet e Mangalemit, por për një botë të tërë njerëzore që rrezikon të mbetet vetëm në kujtesë. Në këtë poezi, Mangalemi

-Shkolla në fokusin e gazetarit- Problemet e drejtimit të shkollës moderne janë bërë të vështira. Sepse shkolla është bërë një institucioni më kompleks në të cilin kanë ndryshuar rolet, pozicionet dhe janë transformuar konceptet e shkollës së vjetër, të bazuar në drejtimin politik dhe ideologjik dhe në autorizmin absolut gati totalitarist të drejtuesve të saj. Në shkollën tonë të re, të demokratizuar në të gjithë hallkat dhe aksesorët e saj duket se gjërat kanë ndryshuar. Kan

Poezia “Varfanjaku” e poetit Muntaz Asllani është nga ato poezi të thjeshta në varg, por shumë të mëdha në të vërtetën që përcjellin. Pa zbukurime të panevojshme, pa metafora të stërholluara, poeti zgjedh fjalën e drejtpërdrejtë për të sjellë para nesh një realitet që dhemb: urinë e fëmijës, dorën e zgjatur për lëmoshë, mungesën e punës dhe heshtjen e një shoqërie që shpesh kalon pranë dhimbjes së tjetrit pa e dëgjuar. Forca e kësaj poezie qëndron pikërisht te sinqeriteti. “B