Fatmir Terziu: PSE YLLI BAKA KA FITUAR ZEMRAT E «SHQIPËRISË SË VOGËL» NË LONDËR

Ylli Baka duket se nuk është thjesht një emër i njohur i muzikës popullore shqiptare, por një artist që di të krijojë afërsi, të zgjojë mallin dhe ta bëjë publikun të ndihet sikur për disa çaste është kthyer në vendin prej nga ka marrë kujtimet, gjuhën, këngën dhe dashurinë për traditën. Kjo është një nga arsyet pse ai ka fituar zemrat e asaj që me të drejtë mund ta quajmë «Shqipëria e Vogël» në Londër, një emër i dashur që mishërohet në restorantin Imperial (Vila Ronel), një sipërmarrje e ngritur dhe e zhvilluar me përkushtim nga Neritan dhe Valbona Çela.
Në një qytet si Londra, ku jetët rrjedhin me ritme të shpejta, ku njerëzit vijnë nga vende të ndryshme dhe ku largësia nga vendlindja shpesh matet jo me kilometra, por me mungesën e një zëri, të një melodie apo të një tryeze familjare, vende të tilla marrin një kuptim shumë më të gjerë se ai i një restoranti. Imperial (Vila Ronel) nuk është vetëm një hapësirë ku njerëzit takohen për të shijuar ushqimin, por edhe një pikë bashkimi, një vend ku shqiptarët gjejnë njëri-tjetrin, ndajnë kujtime, përtërijnë miqësi dhe përjetojnë atë ndjesinë e rrallë të përkatësisë. Në këtë mjedis, muzika e Ylli Bakës nuk mbetet thjesht shoqëruese e një mbrëmjeje, por bëhet një gjuhë e përbashkët, e kuptueshme për të gjithë, pavarësisht moshës, prejardhjes apo viteve të kaluara larg Shqipërisë.
Ylli Baka ka një mënyrë të veçantë për t'iu afruar publikut. Ai nuk e ndërton marrëdhënien me njerëzit vetëm mbi interpretimin e këngës, por edhe mbi atë komunikim të drejtpërdrejtë që krijon atmosferë, çliron emocionin dhe e shndërron skenën në një hapësirë të përbashkët. Kënga e tij ka brenda gjurmë të një tradite që nuk është shkëputur nga jeta e përditshme shqiptare, nga gëzimet familjare, nga dasmat, nga kujtimet e fëmijërisë dhe nga ato vargje që njeriu i mban mend edhe kur vitet e kanë çuar shumë larg vendit të vet. Ai di të prekë një tel të njohur te dëgjuesi, sepse nuk i drejtohet vetëm veshit, por edhe kujtesës. Një melodi e tij mund të rikthejë një oborr të vjetër, një rrugicë të fëmijërisë, një festë familjare apo fytyrën e dikujt që sot ndodhet mijëra kilometra larg.

Pikërisht këtu qëndron edhe lidhja e tij me «Shqipërinë e Vogël» të Londrës. Publiku që mblidhet në Imperial nuk është një publik i zakonshëm, i cili vjen vetëm për të kaluar një mbrëmje argëtuese. Është një publik që mbart histori të ndryshme emigrimi, sakrifice, pune, suksesi dhe malli. Në tryezat e tij mund të ulen njerëz që kanë dekada në Londër, të rinj që kanë lindur e janë rritur në Britani, familje që ruajnë zakonet e të parëve dhe miq që kërkojnë të mos humbasin lidhjen me kulturën e tyre. Kur këta njerëz bashkohen rreth një kënge, dallimet zbehen dhe krijohet një ndjenjë e përbashkët, e cila nuk ka nevojë për shpjegime. Ylli Baka e kupton këtë realitet dhe, përmes interpretimit të tij, bëhet një nga urat që lidhin brezat me njëri-tjetrin.
Por një atmosferë e tillë nuk lind vetëm nga prania e një artisti. Ajo kërkon edhe një mjedis që di ta mirëpresë, ta organizojë dhe ta kthejë takimin në përvojë të paharrueshme. Këtu meriton të vlerësohet puna e Neritanit dhe Valbonës Çela, të cilët me sipërmarrjen e tyre kanë krijuar një hapësirë ku mikpritja shqiptare merr një kuptim të prekshëm. Të ndërtosh një biznes në Londër kërkon përkushtim, këmbëngulje dhe aftësi për të kuptuar një publik që, krahas shërbimit cilësor, kërkon edhe ngrohtësinë njerëzore. Imperial (Vila Ronel) ka fituar një vend në jetën e komunitetit pikërisht përmes kësaj ideje: të mos jetë vetëm një adresë në hartën e Londrës, por një vend ku njerëzit ndihen të mirëpritur, ku takimi ka vlerë dhe ku kultura shqiptare gjen një hapësirë të natyrshme për të jetuar.
Në këtë ndërthurje të mikpritjes me muzikën, të sipërmarrjes me kulturën dhe të kujtesës me jetën e përditshme, Ylli Baka gjen një publik që e mirëpret jo vetëm si këngëtar, por edhe si bartës të një ndjesie që shqiptarët e njohin mirë. Ai fiton zemrat sepse kënga e tij nuk i largon njerëzit nga përditshmëria, por i afron me atë pjesë të vetes që ndoshta e kanë lënë pas në vendlindje. Në një moment të caktuar, një këngë bëhet më shumë se melodi; ajo kthehet në një përshëndetje për prindërit, në një kujtim për miqtë e dikurshëm, në një përqafim për vendin që mungon. Dhe kur kjo ndodh në një sallë të mbushur me shqiptarë, muzika merr një dimension që shkon përtej argëtimit.
Ndoshta kjo është arsyeja më e thellë pse Ylli Baka ka fituar kaq shumë simpati në «Shqipërinë e Vogël» të Londrës. Ai nuk sjell vetëm këngën, por edhe mundësinë që njerëzit të ndihen për pak çaste më pranë njëri-tjetrit. Në fund të fundit, emigrimi mund të ndryshojë adresën, profesionin, gjuhën e përditshme dhe ritmin e jetës, por nuk arrin lehtë të ndryshojë kujtesën e zemrës. Ajo ruan meloditë, fjalët, zakonet dhe emocionet që e bëjnë njeriun të mos e humbasë lidhjen me rrënjët e veta.
Kështu, Imperial (Vila Ronel), falë punës dhe përkushtimit të Neritanit e Valbonës Çela, dhe Ylli Baka, përmes artit e komunikimit të tij me publikun, takohen në një pikë të përbashkët: dashurinë për shqiptarinë dhe nevojën për ta mbajtur atë gjallë larg atdheut. Sepse «Shqipëria e Vogël» nuk është thjesht një emër i bukur për një restorant në Londër. Ajo është një ide, një ndjenjë dhe një dëshmi se atdheu mund të marrë formë edhe larg kufijve të tij, sa herë që njerëzit bashkohen, këndojnë, kujtojnë dhe e ruajnë njëri-tjetrin. Dhe në këtë Shqipëri të vogël, Ylli Baka nuk është vetëm një zë që këndohet, por një zë që pritet me zemër.








Comments