Ndërsa vapa këtu në Londër, nuk njeh tashmë dallim me Shqipërinë, lexoj si zakonisht atë që më ushqen prej gati tri dekadash. Dhe natyrisht filozofinë. Ndërsa shfletoj, kujtoj. Filozofi francez Marcel Proust e konsideronte kujtesën si një rikrijim të jetës përmes një shenje të vogël që zgjon gjithçka. Një shije. Një aromë. Një fotografi. Një melodi. Edhe fotografia e publikuar nga Adham Prifti ka pikërisht këtë fuqi. Ajo nuk tregon vetëm dy artistë. Ajo rikthen një kohë. Një

-Mikut tim poet, Hekuran Halilit- NGA PANAJOT BOLI Një stol i drunjtë, Hijërendë, I përkedhelur nga gjelbërimi Me flladet hedhur krahëve në të aguar Ëndërrimtar në oborrin e poetit Vargje joniane rri duke bluar. Poetin pret me kafen në duar Mbi kokë i tund ca kokrra shegë Me pulëbardhat si krushk e nis drejt detit Në një të fshehtë, shteg. Të ngjyej pënën me bojën blu të detit jonian Dhe vargjet si valet t’i ngre Poeti Hekuran. Një stol poet i thjeshtë Me dru gatuar

(tregim) "Po qe e vërtetë, shkruaje dhe tregoje" MARKUS AUERELIAS Nga Përparim Hysi Po i shkruaj këto tri hsitori me lopë,për një arsye pak,sa personale,por dhe aq shoqërore. Para dy ditësh,në FIER, u nda nga jeta një njeri,paksa i veçantë. Ai qe shofer me profesion dhe bejtexhi i lindur. Unë,ngaqë e njihja mirë, e kam quajtur"Njeriu që të hiqte stresin". Dhe i tillë ka qenë dhe ka mbetur në mendjet e atyre që e kanë njohur SOTIRAQ PLAKA apo RAQI PLAKA. Sikur të rri