Shkruar nga Branko Popa, ish-mësues Fotografia ime e shkrepur para 80 vitesh, mbetet një kujtim i rrallë dhe i çmuar i jetës sime. Ajo është shkrepur në vitet 1946–1947, nga aparati fotografik i fotografit Crni Hasan (Hasan Sadiku), i vjetri, nga fshati Trebisht-Çelebi. Për të ruaj një respekt të veçantë. Puna e tij ka mbetur në kujtesën e shumë njerëzve dhe fotografitë e tij sot janë më shumë se imazhe: janë dëshmi të një kohe që nuk kthehet më. U prehtë në paqe! Në atë fo

Kane shkruar shumë. Janë prononcuar mjaft. Por, në gjithë këtë lumë fjalësh pas vendimit të Hagës, shkrimi i Dr. Sami Nezës mbetet thelbësor për një arsye të thjeshtë: ai nuk kënaqet me reagimin. Ai ngre pyetjen. Dhe nganjëherë, në një çështje kaq të rëndë, pyetja vlen më shumë se dhjetëra përgjigje të nxituara. Vendimi i 16 shtatorit 2026 për Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin dhe Jakup Krasniqin ka hapur një kapitull të ri të debatit juridik e historik. Katër ish-

“Edukimi është ajo që mbetet pasi ke harruar atë që ke mësuar në shkollë.” shkruan Albert Anshtajni Dimë nga përvoja mjaft njerëz që e drejtojnë një institucion duke folur shumë për përgjegjësinë, dhe njohim mjaft të tjerë që e dëshmojnë përgjegjësinë pa pasur nevojë ta shpallin atë. Tatjana Misiri Mani, ajo që ka lënë emrin dhe vlerën, i përket kësaj të dytës. Në një kohë kur fjalët institucionale shpesh rëndohen nga formula, lavdërime dhe vetëpohime, ajo zgjedh një gjuhë