Ç’gusht i zjarrtë përsëri këtë vit. Madje i flaktë. Na e sjell mëngjesi, na e përcjell dita dhe bën sikur na e fsheh nata. Ky zjarr më mjaftoi për të kujtuar një gusht tjetër: i zjarrtë dhe i flaktë edhe ai. Gushti i vitit 1991. Eksodi i radhës. S’kisha sesi t’i harroja ato ditë të trishta. Kam shkruar gjithçka te jetuar, të parë dhe të prekur. Rrëmova menjëherë në bibliotekë vëllimin e parë të trilogjisë “Eshtë lojë, e dashura ime”. E hapa, e shfletova, arrita gjer

“Kripë e lot” nga Kastriot Fetahu një poezi, që lind si areuolë karshi të bukurës, e cila feks, por s’arrin ta prekësh. “Arena” është sipërfaqja detare ku “erërat” mezi presin, për t’i bërë shkumë; dhe një vajzë-valë si nimfë bregut. Tutje thellësive, përlesheje midis bukurive të gjalla e shpirt’plagosurve... Titulli është vetë “POLENI” i kësaj poezie... Kripa është “joshje”, sensualiteti i detit, por edhe “melhemi” që djeg e shëron plagët. Ndërsa lotët e tij janë dhimbje e b

Fragment nga novela TAKOHEMI TË SHTUNËNTë dielën një miku im do të bënte prezantimin e librit të ri. Nëpërmjet Portës së Adrianit, kalova përpara tempullit të Zeusit Olimpik. Më lartë, si lash pas monumentin e Aleksandërit të madh dhe shtatoren e Bajronit, përmes pyllit kombëtar, hyra në stacionin e metrosë për të dalë pastaj në Sheshin Karaiskaqi. Krahë hotelit Klassical, në ndërtesën ku do të bëhej prezantimi i librit, më priti një vajzë me trup të imët, e gjallë, e hijshme