Ishte e premte dhe ajo u vonua dy minuta. I shoqi u tërbua nga inati. Ajo e poshtra guxonte të vonohej. Ku i harxhoi ato dy minuta. Ajo nuk vonohej kurrë. Kurrë. Ishte kaq e fiksuar pas orës fiks. Kushedi cili burrë do ta kishte përcjellë në shtëpi. E sigurt që do e kishte puthur. Ai do ta zbulonte menjëherë, sapo ta shihte në fytyrë. Ajo nuk gënjente dhe kur orvatej ta bënte skuqej e gjitha. Por ajo ishte dy minuta me vonesë. Shitësi mishit që e shihte çdo ditë kur kalonte p

Më 14 gusht, u bën tridhjetë ditë, që kur ike në amshim miku im i çmuar, por unë ende e kam të vështirë të shkruaj. Ndoshta pse, kur ikën një mik me të cilin ke ndarë gati gjysmë shekulli jetë, punë, art, biseda e kujtime, fjalët duken të vogla përballë boshllëkut që lë pas. Ishte fundi i viteve të 70-ta, kur nisëm shoqërimin; unë gazetar i ri në Radio Prizreni dhe “Rilindje”, si dhe aktor në teatrin e qytetit, ndërsa ti gazetar me përvojë në Radio Gjilani, dhe aktor në tea

Arbana Arba: Shumon jetë Kjo botë me mua, pa mua, njësoj. Kjo botë me ty, pa ty, po njësoj. Kjo botë me mua, me ty, shumon jetë. Kjo botë pa dashuri, vret. Ti pa mua, si qielli pa tokën. Unë pa ty, një avlëmend i shkretuar, diku, cohë pëlhure e pambaruar. Heshtjen Heshtjen e shprishi zëri i tij, i çliruar prej asaj agonie apatike. Dhe sa herë do të vrasim për t’u vetëvrarë? — Për aq kohë sa mendja jonë do të dehet prej iluzionit, — iu përgjigj vështrimi zhbirues i kllou