Kur emri i qytetarit bëhet alibi, fjala humbet kuptimin Anjeza Musollari JO NË EMRIN TIM! Jo gjithmonë heshtja është qetësi. Është dorëzim. Ka momente kur një shoqëri nuk mund të mjaftohet më me të dëgjuarin, me të parë nga larg, me të pranuarin si të mirëqenë atë që i thuhet se bëhet “në emër të saj”. Sepse ekziston një kufi që nuk duhet kapërcyer: emri im nuk është pronë e askujt. As fjala ime. As dinjiteti im. As e drejta ime për të menduar, për të kundërshtuar,

Në njohjen e parë me Teutën, të jep ndjesinë e një gruaje të brishtë, të qetë, me një zë të kumbueshëm dhe melodioz. Ka një paqe të brendshme, ku lirika ka “gjetur” strehën e saj. Ajo, ka shkuar dhe më parë lirika, të ndjeshme dhe të çlirta. Sendërtimi lirik përtej femrës ose gruas, duket si një “pikëtakim” mes stinëve /kohëve /moshave /ndienjave /dashurisë, ku dëshirat, dobësitë, ekuilibrat ngjizin tharmin poetiko-lirik të saj përmes: emocioneve dhe ndjeshmërisë, entuziazmit

Kur një fjali zbulon karakterin Prof Dr Fatmir Terziu Nuk e di pse kjo fjali më tingëllon kaq gjatë në mendje. Ndoshta sepse disa fjali nuk mbarojnë atëherë kur mbaron zëri që i shqipton. Ato vazhdojnë të ecin pas nesh, të marrin kuptime të reja dhe, me kalimin e kohës, të na tregojnë më shumë për njeriun që i tha sesa për temën për të cilën u tha. Sa herë kujtoj takimin tim dhe udhëtimin pas në vendlindje me Prokurorin Njazi Ramazan Seferi, fjalia e tij më duket sikur e th