Me frymëzim përfytyrues, eci kurdoherë, pa ditur, ku ndodhet finishi i rrugës sime; mbase në fundin e një oqeani të thellë, ndoshta prapa Hënës, ku s’ka fare agime. Eci, sepse qëkur linda, kam brenda trurit, pergamenë gjaku, me mision të shkruar, ku një fuqi madhore, më ka lënë urdhrin, me itinerarin jetësor, në gen të programuar; Kam në buzë, një trëndafil me patale fjalësh, në dorë, një degë ulliri me gjethe paqësore. Njerëzve që takoj, u dhuroj puthje vargjesh, dhe b

Duke iu rikthyer një libri, njeriu rrallë i kthehet vetëm librit. Natyrisht kjo ndodh jo pak herë, pasi gjithnjë ka libra që, sa herë hapen, e ndryshojnë vendin ku i ke lënë dhe, bashkë me të, ndryshojnë edhe mënyrën se si ti vetë e sheh kohën. “Argjendi i Gurit” i Agim Shehut është një prej atyre librave që nuk qëndrojnë të mbyllur në kopertina. Ai ka diçka prej një qyteti të ndërtuar me gur, e hap një derë dhe pas saj gjen një tjetër; prek një kujtim dhe të del përpara një

Në vitin 2006 më erdhi me postë, nga përtej Atlantikut, një libër që nuk ishte thjesht një dhuratë libri, por një lloj dëshmie që udhëtonte në kohë. Ishte vëllimi me kujtime, përshkrime udhëtimesh dhe ese për një periudhë “të përhirtë”, „Midis dy kohësh“, botuar nga „Buzuku“, Prishtinë, 2006, i shkrimtarit Naum Prifti. E ruajta atë libër jo vetëm për atë që rrëfente, por edhe për pyetjet që linte pas çdo rrëfim: çfarë i ndodh njeriut kur historia i kërkon të zgjedhë midis bin