atë natë atë natë vendosi ta helmonte. pamjet makabre të gjakut mbrëmjen e kaluar në muret e veshur me kadife bojë pjeshke mbi çarçafët e rrudhosur lehtë nën trupat e tyre të zhveshur dhe dihatjeve të djersitura në krevatin dopjo hidhnin mbi dritë-hijet e relievit të zbutur fytyrës së tij pa shprehje emocionin e verdhulluar të të pa regjurve sapo hasur me vdekjen. rrëqethje depërtuese. më mirë pa ndjesinë e ftohtë të armës. përtonte të lidhte litarë. duart e mefshta t

Jashtë çdo imagjinate, kurrë një kënetë të tillë, dhe nëse sheh këtë lloj kënete, duhet t’i rrish larg. Nuk e pastron dhe as e than dot. Si mund të merresh vesh me larvat, krimbat, hardhucat, mushkonjat, zhabat, shumëkëmbëshat, gjarpërinjtë, çakejtë... dhe speciet e tjera të neveritshme që e popullojnë, ku fuqia e tyre është shtazarake, demoniane. Shumëkëmbëshat... Janë simbol ligësie që nuk veprojnë të vetmuar, por fitojnë si shumicë, bashkërendimi dhe këmbënguljeje, ku njër

Brenda meje ka një qiell, që syri s'mund ta shohë, ka yje që digjen pa dritë, ëndrra që mbetën peng të së shkuarës, një hënë që qan në heshtje për netët që u harruan. Brenda meje ka dete, ku dallgët përplasin kujtime, brigje ku shpesh e kam lënë veten, anije që presin të nisen drejt askundit... destinacion pa krye. Hapësira ku shpirti kërkon të largohet nga e tashmja, pa e ditur se ku dëshiron të shkojë, sikur të bridhte hapësirave me yje! Ka fjalë që s’i thashë dot kurrë