Vullnet Mato: DASHURA E JUDËS

Vullnet Mato

DASHURA E JUDËS

Juda kishte një dashnore të flakës,

por edhe me atë, ishte i pabesë.

Humbiste natën, si zhigolo i plakës,

çifutes tregtare, që kish para me thes.

E dashura priste, deri pas mesnatës,

Juda betohej, për punë të mëdha.

Ajo e pyeste pas çdo puthje të vakët,

mos shkonte me ato, të bordelit gra...

Ai përgjigjej:“Qielli ka miliona yje,

që digjen gjithë natën në gjithësi,

po i vetmi yll, që digjet për ty, Zarie,

jam unë, Iskarioti, që vdes për ty”...

Ajo i lutej: “S’dua të më kesh rrospie,

kam disa muaj, që të jepem vetëm ty,

më premtove me besë, nikoqire shtëpie,

tani shoqet janë bërë, me dy-tre fëmi!”

Ai vështronte heshtur, sytë e saj në paqe,

dhe qeshte brenda vetes dinakërisht:

“Si pret besnikëri, kjo femër budallaqe,

nga unë që tradhtova dhe të madhin Krisht!  

E me shembullin tim bëra që më vonë, Bruti,

të vrasë shokun e dashur Qezarin, pabesisht,

që tradhtia të jetë për këdo, puthja e fundit,

në dashurinë njerëzore, të besimit verbërisht...”