VLADIMIR MUÇA: POEMË VLLAHE

VAZHDIMI

POEMË VLLAHE

         - 4 -

Nënë vllahe

E veshur me fustan kadifeje të zezë

Dora ty s'tu ndal të qëndisje njëherë;

Kënga nga sytë s'të shpërtheu

Si në pranverë.

Eh! Kënga vllahe,

Këngë nomade.

Ikje si zogu shtegtar në vise të ngrohta,

Siç ikin dallandyshet vetëm në stuhi,

Dhe ne si një tufë shtegtarësh

Ecim pa pushim,

Ecim për tek ty.

Ecin prindërit tanë

Me të çarat e tokës në ballë.

Bagëtitë,

Pre të dhimbjes tonë

Zvarriten të shurdhëta.

Kope të bardha vinë pas nesh

Si një ëndërr e bardhë

Që mëngjeset vesh.

Na ndjekin si një gëzim i largët

Mbetur këmborë,

Në çatitë e kasollëve të braktisura,

Mendime lesh arapi mbi ballë n'a bien,

Mbi krahët e nderë

Të fatëve të zalisura.

            - 5 -

Në gjurmët vllahe,

Përmbi mushkë mavrinë,

Muzgjet shtrojnë velenxat me ëndrra

Në vezullime yjesh,

Nër krena,

Erdh një kohë e re

Shtëllunga flake na burojn nga sytë.

Në kampin tonë,

Me qiellin shkrepandritur çati

Erdhën e bujtën partizanët.

Në sytë tanë blegërinin ditët që do vinin,

Në mëndjet tona rrokaputeshin ditët e nesërme,

E merrnin trajtat e përmasat e zemrave.

Ne, fëmijëve, partizani i plagosur

N'a ndizte zjarre në sy

Me urtësinë nëpër dhimbje,

Thjeshtësinë gjer në madhështi.

Jele kërleshur

Mendimi supëve na trokon,

Vetiu ndjesinë fëminore

Burrëria e zëvëndëson.

Duart i lidhëm fort me pushkën

Si fëmija në sisë,

Siç thurnim me thupra kofinë

Thurnim ditë që do vinë.

Me sofrën e pa ngopur

"Luftën finale" nisëm dhe ne,

Me këngën e lashtë  vllahe

Po lindëte një botë e re.

U mbeten nënave

Më të vegjëlve

Kopetë e dhimbjes tonë,

Me gjyshërit që s'e mbyllnin synë.

Netëve të vona gjyshërit këndonin:

"S'ke ku shkon o beu ynë

Në dorë do ta marr mëlçinë"

Ne, djemtë

Hynim të dobët në beteja

Dhe dilnim

Më të madhërishëm,

Fitimtarë.

Besimi në të ardhmen n'a u ndez

Kuqëluar, flakadan.

Qerpiklodhur, të pa gjumë,

Mes-holluar nga kollanët,

Rrahëm dhera më shumë

Se sa rrihnim me karvanët.

Emëri vllah e muhaxhir

Dhe tek gjyshërit zu të flerë,

Anë e kënd Shqipërisë

Gëzojm emëra të tjerë.

Emëra që na rrinë mbi krye

Si ëndërrat në fëmijëri,

Me shikimin përmbi yje

Moj magje lirie Shqipëri.

           - 6 -

Baballarët

Me rrudhat

Si murrana të braktisura

Në sokakë,

Tjerrin mendime për ditë të reja

Mes fatëve të zalisura;

Mbi kokë u rri si kurorë

Gjethi i zgjuar

Gjumit dimërorë.

Në dritare,

Në helmeta

Trëndafilë të hapur

Qëndisin hapsirën e përflakur.

Çdo vënd në Shqipëri n'a bëhet vatër.

Eh si na duken shtëpitë me gurë!

Ne që mblidheshim dhjetë në një çadër

E një dhomëz s'e patëm kurrë.

Ne vllahët që kur rëndohej qielli

Ditët e Marsit kujtonim pa mbarim,

Qerpiklodhur nisnim kopetë

Malëve e grykave për verim.

Nëna vllahe

Që dora të qëndisë

S'ju ndal njëherë,

Nëna veshur me fustan kadifeje të zezë,

Nena vllahe

Fytyra e të gjitha grave,

Veshur sot me pendët e fazanëve.

Fëmijët e mi

Flutura që ndiqja luadhëve.

Fëminia ime pa dritë

Ushqyer mbrëmjeve

Me përsheshin e hirtë.

Ndaj sot

Shtrihem në velenxën e luadhëve

E nuk ngopem me afshin njomështor;

Tufa e delëve vaposur

Rreth e qark të më bëhet kurorë.

Të më bëhesh kurorë vëndi im,

Kurrë me!.... Veshur si jeremi,

Shqipëri moj magje lirie

                         Shqipëri.

1974-2015