Vdekje e vetmuar


Pajtim Xhelo

Tregim

E përmendi nga dremitja e pavullnetëshme tingulli i mprehtë i telefonit.U përpoq të ngrihej menjëherë, siç bënte zakonisht, po iu morën mëntë dhe u rrëzua sërish në divan. Ndjeu një dhëmbje të fuqishme në gjoks e pas pak pati përshtypjen se po i çahej kafazi i krahërorit, tamam sikur dikush po e qëllonte me sakavje majëmprehtë, nga ato që përdorin barinjtë kundër ujqëve në vend të armës së zjarrit. U mundua të ngrihej sërish, po edhe këtë herë u rrëzua i pafuqishëm.Nisi të shqetësohej, jo më tepër për atë që po ndodhte me të, sesa nga meraku që nuk po përgjigjej dot në telefon. Në telefonin fiks e merrte vetë djali kur ai nuk i përgjigjej thirrjes në celular. Kjo bëri që ta kapte një ankth aq i bezdisur, sa mblodhi të gjitha forcat dhe u afrua këmbadoras te mbajtësja e aparatit, zgjati dorën, po nuk e kapi dot dorezën e receptorit. Telefoni tingëllonte akoma me këmbëngulje, me kokfortësi. Sigurisht djali duhet të ishtre. Bëri disa përpjekje të dështuara. Mëkot! Dora nuk i bindej, fuqi nuk kish të afrohej qoftë edhe disa centimetra. Më në fund, edhe telefoni heshti.

Hektori u pështet te krahu i divanit. Mendimi i alarmuar që i biri do të shqetësohej, e pështolli me një ankth që bërtiste dhe ulërinte brenda gjithë qenies së tij.

Ç’po ndodhte me të?

Tani u kujtua të merakosej për veten. Para se të përmendej nga ajo përgjumje shkatërrimtare qe ndier pak i dobët, po mendoi se e kish nga lodhja e paradites. Nuk ishte më i ri, duhet të kufizonte ca lëvizjet e tepërta. Kështu e pat shpërfilluar atë gjendje dhe qe shtrirë në divan të merrte pak veten.

Po kur e përmendi tingëllima e telefonit, ndjeu që, jo vetëm nuk ishte qetësuar, por, përkundrazi, pat humbur çdo kontroll mbi të gjitha pjesët e trupit.

Tani e harroi merakun për djalin...Në fund të fundit, ai do mendonte se i ati kish dalë për të bërë shëtitjen e zakonëshme të pasdites dhe do ta mblidhte mëndjen. Nuk qe hera e parë që Hektori harronte celularin në shtëpi. Për të ishte pa zarar, po i biri shqetësohej. Një ditë i pat folur ashpër:

-Për ty nuk ka problem, po e kupton që mua më tremb, se mos ke pësuar ndonjë gjë?

Ai kish qeshur dhe ia pat kthyer me shaka ?

-Nuk iki aq lehtë nga kjo botë unë, jam kockë e fortë. Para se të them “ Lamtumirë” do t’i bëj me dije të gjithë, ata që njoh dhe ata që nuk njoh.

I biri e kish parë me habi, po nuk e kish zgjatur.

Në të vërtetë as që i pat shkuar ndonjëherë nëpërmend se mund ta gjenin ndonjë ditë të pajetë. Dikur kjo do të ndodhte, pse duhet ta mendonte si diçka të jashtëzakonëshme? Si gjithë të tjerët, edhe ai. Vdekëtar ishte, kësisoj pse të friksohej nga ikja pa kthim???

Veçse sot trimëria e kish braktisur. Kurajua nuk dihej ku qe fshehur dhe frika qe tretur në gjak e po helmonte ndjenjat dhe mendimet. Sikur t’i ndodhte gjë? Dera qe mbyllur. Askush nuk do të merrte vesh për vdekjen e tij dhe mund të ndodhte që ta gjenin ashtu, pas disa ditësh. Do të turpëronte edhe fëmijët, sepse njerëzit nuk e kishin të vështirë të trillonin llojlloj historishë të paqena, duke rrugëtuar me përfytyrimin e tyre të sëmurë nëpër pellgaçe të përbaltura.

Herën e fundit që kish ardhura nga Italia, vajza e pat kundërshtuar e vendosur që ta bindëte të martohej , sepse kështu, vetëm, nuk mund ta shtynte këtë jetë që i kish mbetur akoma.

-Mamaja po bënë tetë vite që na ka lënë. Po të kishe mundësi që ta pyesje, ajo do të këshillonte që të martoheshe. Ku ta dish, edhe ajo ka merak për ty atje ku është.Ta zemë se do jetosh edhe njëzetë vite të tjera. Si mund të rrish vetëm? Me muret nuk bisedohet, muret nuk kanë as gojë, as veshë. Duhet të të gjejmë një shoqe, për ta ndarë vetminë me të.

Hektori pat qeshur. Ai e shihte gjithçka me humor.

-Po pse moj bijë, rrap do bëhem? Nuk kam ndërmend të më harrojë edhe zyra e Gjëndjes civile. Mbase nuk ma doni të mirën, kur të mendoni që kur të shkoj për të pirë kafe në lokal, ata që do të jenë më të rinj se unë, për të cilët do të jem i panjohur, të thonë : “ Po ky është harruar nga vdekja, apo ka ardhur mysafir nga ajo bota tjetër? “

E bija e pat ndërprerë e mërzitur :

-Nëna iku shpejt. Ty nuk të lejojmë të na braktisësh aq kollaj, pastaj jetën na i ka dhënë tjetërkush dhe ai e di kur do na i marrë.

-Mos harro që sapo i mbusha shtatodhjetepesë. Sikur nuk janë pak, edhe t’i numërosh, jo më t’i kujtosh. Këtë e kam vendosur. Nuk besoj se do t’u hapë telashe ty dhe tyt vëllai. Jm i bindur që do iki në rrugën e fundit duke folur me ju, ja, si tani.

Vajza kish hequr dorë; kështu e mbante mënt ajo të atin, që kur ai ishte i ri. E ëma ngulte këmbë për t’i mbushur mëndjen për të bërë diçka jashtë vullnetit të tij, po ai mohonte vetëm një herë me kokë dhe nuk kishte pop që ta bindëte.

Veçse nuk grindej me fjalë. Shikimi i tij mjaftonte që ti të mos vijoje përpjekjet... Ai qe i papërkulur në atë që mendonte e thosh.

Aparatin e tensionit e kishte fare pranë; mjafton të zgjaste dorën për ta marrë. Papritur u ndie pak më i lehtësuar. Arriti ta vendoste aparatin në krahun e majtë dhe shtypi butonin. Priti i patrazuar derisa zhurma e aparatit pushoi dhe lexoi : presioni arterial qe 200, kurse ai i zemrës 130.

Ç’të bënte? Nëse presioni do të rritej akoma, rrezikonte për ishemi. Duhet të merrte mjekimin e duhur. Provoi të ngrihej. Ishte e pamundur; ndihej i rënduar, sikur ta kishin ngarkuar me mbipesha që i shkaktonin edhe dhëmbje të shpinës e të gjymtyrëve; këmbët nuk i bindeshin, njëlloj sikur të qenë të një njeriu tjetër që ishte aty pranë, po ai nuk arrinte ta shihte. U përpoq të rëndonte mbi brryla dhe të hiqej zvarrë që të merrte kutinë ku mbante ilaçet. Atë çast ra zilja e orës së tavolinës. Ai e kurdiste gjithnjë në të njëjtën orë, që ta kujtonte për të marrë mjekimin.

Edhe një herë u bërtiti të gjitha shqisave që ato t’u binin këmbanave të alarmit e ta ndihmonin sadopak që të përqaste rastësinë si dorën e padu