Të gjithë kumuritë nuk mund të këndojnë me atë kitare

Të gjithë kumuritë nuk mund të këndojnë me atë kitare

NGA FATMIR TERZIU

Ti lëvrin gishtat mbi tela dhe mëkaton,

me notat që ndoshta i zgjon nga shekujt

pranvera po terr vellon e saj në ballkon

e trend nëpër sokakë të gjithë meshkujt.

Mbledhur kurorë mbi muret e Kalasë

imitojnë kumuritë vajzat beqare

asfalti nga takat e tyre gati po plasë,

të gjithë bëjnë dashuri me kitare.

Secila kishte një kopësht ku mbidhnin me këngë,

ishte tipike elbasançe, por nuk e gjen sot,

mbi traditën e bukur që ushqehej rëndë

me kitarën tënde që ende i mban rob.

Ngrejnë sytë kujtojnë se u ike fare

sytë u ngrijnë lart në atë kaltërsi

por kur të shohin gjithnjë mbi kitare

rikthehen me këngët e tua në dashuri.

Të shohin atje lart teksa bekon retë në korr

në lartësinë muzikale mrekulli nga hiçi

dhe këndojnë me zemër fort e më fort

me kitarën që ua le peng Alfons Balliçi.

E pse vepra jote kërkohet përditë, e përditë mbetet zëmadhe

të gjithë kumuritë nuk mund të këndojnë me atë kitare…