Të dua. Po të pres në dhomën ...

Në mëngjes, kur hapi derën e apartamentit, N. gjeti një zarf të bardhë, të futur nën prag. Nuk kishte pullë, as emër dërguesi. Vetëm një fjali, shkruar me bojë të zezë: Të dua. Po të pres në dhomën ... Tri pikat në fund e shqetësuan më shumë se vetë mesazhi. Dhoma kishte mbetur pa emër, sikur dikush ta kishte harruar qëllimisht, ose sikur emri i saj të ishte një sekret që nuk mund të shqiptohej pa shkelur ndonjë ligj të panjohur. N.zbriti në katin e parë dhe pyeti rojën nëse kishte parë njeri. Roja hapi regjistrin, kaloi gishtin mbi disa rreshta dhe u përgjigj se asnjë vizitor nuk ishte shënuar. Pastaj, me një ton të përmbajtur, shtoi se ndërtesa nuk kishte dhoma pa numër.

- Atëherë, ku duhet të shkoj? - pyeti N.

Roja ngriti supet.

- Kjo nuk është në kompetencën time.

N. u kthye në apartament dhe e lexoi përsëri letrën. Për herë të parë, iu duk se tri pikat nuk tregonin një mungesë, por një vend ku mund të fshihej çdo gjë që njeriu kishte humbur gjatë jetës. Mendoi për gruan që kishte dashur dikur, për fjalët që nuk ia kishte thënë, për një mbrëmje kur ajo e kishte pritur deri vonë dhe ai nuk kishte shkuar, sepse dikush në zyrë i kishte kërkuar të nënshkruante një dokument urgjent. Dokumenti kishte qenë pa rëndësi, por ai nuk e kishte kuptuar këtë deri vite më pas.

Në mesditë, trokiti në zyrën e administratës së ndërtesës. Një nëpunëse e dëgjoi me vëmendje, pastaj i kërkoi të plotësonte një formular për identifikimin e dhomës. Në formular kishte rubrika për katin, numrin, sipërfaqen dhe pronarin, por asnjë për dashurinë.

- Ku ta shkruaj arsyen e vizitës? - pyeti N.

- Nëse nuk është e parashikuar në formular, arsyeja nuk mund të merret në shqyrtim, - tha ajo.

Ai u largua pa e plotësuar dokumentin. Në korridor vuri re një derë që nuk e kishte parë kurrë më parë. Ishte e ngushtë, pa dorezë, me tri pika të zeza në vend të numrit. N. afroi veshin. Nga brenda nuk vinte asnjë zë, por ndjeu një ngrohtësi të lehtë, si ajo që mbetet në jastëk pasi dikush është ngritur prej tij.

Trokitën tri herë nga ana tjetër e derës.

N. u drodh.

- Jam këtu, - tha ai.

Një zë i largët iu përgjigj: - E di. Të kam pritur.

Ai kërkoi dorezën, por dera nuk kishte. Atëherë, nga fundi i korridorit u shfaqën dy punonjës me uniformë. I thanë se qëndrimi pranë një dere të paautorizuar ishte shkelje e rregullores dhe se duhej të paraqitej menjëherë për sqarime.

- Por dikush më pret brenda!

- Kjo nuk është provuar, - u përgjigjën ata.

E morën me vete dhe e mbyllën në një zyrë pa dritare. Në mur varej një orë që nuk kishte akrepa. Përballë tij, një nëpunës nisi të shkruante procesverbalin, duke e pyetur vazhdimisht se kush e kishte ftuar dhe në cilën dhomë. N. përsëriste të njëjtën fjali, por sa herë përpiqej të shqiptonte emrin e saj, i dukej sikur dikush ia fshinte nga kujtesa.

Në mbrëmje e lanë të lirë. Askush nuk i kërkoi falje. Në korridor, dera pa dorezë ishte zhdukur. Në vend të saj qëndronte një tabelë e re: Hyrja e ndaluar për persona që nuk kanë takim.

N. u kthye në apartament, u ul pranë dritares dhe e vendosi letrën mbi tryezë. Për herë të parë nuk u përpoq të gjente dhomën. E kuptoi se, nëse do të priste derisa institucionet t'i jepnin leje për të dashur, një ditë do të mbetej pa asnjë kujtim që të mund ta vërtetonte se kishte jetuar. E palosi letrën dhe e futi në xhep.

Të nesërmen, në të njëjtin vend, nën prag, gjeti një zarf tjetër. Ishte shkruar me të njëjtën bojë, me të njëjtin shkrim të hollë: Të dua. Po të pres në dhomën ... Këtë herë, poshtë tri pikave, dikush kishte shtuar me shkronja të vogla: Mos u vono. Nuk do të jem përgjithmonë ajo që më kujton.