Triremës poetike

Triremës poetike

Poemë nga Fatmir Terziu

Tani edhe plepi i fundit u zhvesh. Stërkalat

me guralecët tullacë kanë nisur flirtin,

gjithçka është e dremitur,

bash si gremisja e stërkalave,

kur fabrikojnë timbrin,

tulatur poshtë grahmave të tokës,

që të joshin dimrin.

Gaja, i bën thirrjen e saj dheut,

e dëgjon vajin e kohës,

muzikë e çuditshme e panjohur,

edhe për vetë Eretheun.

Kronosi ndërmori detyrën,

Uranin e la të gjymtuar,

dhe pika e gjakut që ra prej tij mes nesh,

u bë fara e Erinies dhe Gjigantes,

që miti i hershëm të mësynte edhe sot,

huazoi kalin dhe gomarin prej zotit Servantes.

Për ata që s’e lexojnë vajin e dheut,

as timbrin e rotacionit të stinës në breg,

është shtysë jete, një pufkë e Sanços,

lëvizje, dashuri, urrejtje dhe vdekje,

nën ritmin e lirikave të Safos,

stërkalat që e ndjejnë i paralizon,

e dëgjojnë vajin e detit,

e sall trishtimi qarkullon

nëpër damarët e ngrira të poetit.

Aroma e mendjes sime nderet mbi një fije bari,

skaj trëndafilit të përtharë në Lëkurës,

mbi epitafe të shkulura malli,

përthyhen rreze të çuditshme të Nëntorit ngucës,

një mjelmë tek kthehet nga laguna e lagur,

glason mbi fijen e barit.

Aty e kuptova mes vetes tinëz,

edhe mjelma e kuptoi rotacionin e stinës.

2.

Dikush ngutet të fshijë vajin nga guri

Gryka që fryn është shumë e trashë mbi kockë

Gomë rezervë.

Gomë.

Por çka nëse ecet me katër rrota...

me tërheqje të mjaftueshme për të konkurruar.

Kanë përshkuar terrene që mund të shkërmoqen

një fushë me sorra.

Përrenjtë e avionëve dhe rrezet e hënës të çojnë në shtëpi.

Akllapi dhe ninullë rozë për të trashur shkëlqimin e ditës.

Nuk ka nevojë për më shumë humbje

kur yndyra në gurin e grirë siguron sasinë e përsosur të mprehjes.

Njëqind e njëmbëdhjetë tehe vezulluese mbi kurorën poetike.

Çdo strukturë e përthyer...

e qëndisur.

Vargjet e shumta përkulen.

Lëshojnë lubrifikimin ndërsa krahët e pulëbardhave janë ri-kthyer.

3.

Të pashë duke kaluar velin e pushtë të Jonit.

Pika shiu që tundin gëzofin në vendngjarje,

si një mbret,

statuja duke u mbështetur

dhe duke më bërë shenjë në magjinë tuaj.

Vite të gërvishtura nga një llogari,

Ti je një shtyllë kripe dhe unë po avulloj,

ne nuk flasim.

Ne këndojmë.

Çfarë epifanie.

Pastaj asgjë.

Deri në Ninat.

Gjithçka që konsumon përgjumje.

Poezia vendos kokën mbi gjoks me inat.

Këmbët e ndërthurura në lindjen e diellit me „Krahun e Shqiponjës“.

Puthja e kornizës së erës në faqe

Kjo është gjithçka.

U preftë e gjitha në paqe.

4.

Të gjithë dhe pas tyre dhe unë

mekim bukenvilet

teksa dobësohen kur kanë shumë ujë

kur objektet godasin murin

kur na pikon raki Piluri nga mjekra.

Një duzinë ose më shumë në këmbë

kokën kundër buzës së lagur

lëkura e shkrirjes së shiut

tek vargu.

5.

Rrëshqet mendimi i dehur në sfilatën e Butrintit

vizionet e Gideonit

kafshojnë biblikisht penat e poetëve

ndërsa iknin e vinin.

Ky është misteri

i dashurisë poetike

një melodi më vete mes mitit dhe bukurisë.

Emri i poezisë në

fytin e zbuluar më tutje

një pajisje e qetë për mozaikun.

Në ripërtëritje dhe zhdukje.

6.

“Lotët janë fjalë që duhen shkruar”,

ose kështu tha Ai

Zoti i poezisë së Triremës

ishte një mik mendjendritur.

Lëreni pikëllimin tuaj të grumbullohet

plagët e hapura le të mbesin në vargun e tij

nga stigmat e kohës së mykur

Ai shpalli humorin, mendimin e ndritur

qetësinë,

iku krejt papritur.

Çfarë kishte mbetur

nuk ishte asgjë më shumë

se sa një e holluar mes magjive,

„Fundosje“

„Pluhur i artë i përjetësive.

Megjithatë ai qëndroi.

Disa dekada të tjera frike.

Dhe ndërsa jo më miq

Unë përpiqem të korrigjoj

duke kujtuar lotët e mi në këtë kaos

për të prodhuar pak bojë për historinë

nga vitet e dedikuara vetëm Agim Matos.

7.

Deti po mardhet

i ftohur

era nga

dritarja e gjysëmhapur

është e freskët

ndërsa dridhen

përgjatë mendimit tim

qerpikët

pastaj

buza ime.

Kjo valle boreale

më zgjon

çdo mëngjes

deri në fillimin e ri të Triremës.

Si ai që urren

djersën e verës

këto mëngjese të shpejta

janë gjithçkaja ime.

Dhe kur vjen dimri

krisja e vejushës

ngushtohet,

por nuk mbyllet kurrë.

Kam mall për ajrin e ngrirë

lulëzon diçka

tek unë

si njëmbëdhjetë duzina

Trëndafila të freskët,

i shkul në Londër dhe i shpie andej nga Muzina

ëndërrave të mia qysh herët…

Sarandë, Tetor 2013-Nëntor 2022