top of page

Thani Naqo: KY JAM UNË

7 hours ago
2 min read

KY JAM UNË


Më mungon instinkti i shtirjes,

S'kam durim të dëgjoj për çdo gjë,

Ato që vijnë thjesht natyrshëm,

Më hyjnë në zemër e nuk bëjnë zë.

 

Njeri, kafshë, shpend a pemë,

S' kam patur idhull as në fëmijëri,

Me kuaj, qen, pleq, lisa e bletë,   

Akoma kam natyrshëm miqësi.

 

Çdo çast më gjen në gatishmëri,

Kam sy skifteri e veshë kali,

E shoh kur fryn e lëviz edhe ajrin

Pra kam instikt gjahtari.

 

Madje edhe në studion time,

Kur terri e yjet zbehen krejt,

E shoh e qesh me veten time,

Ndërsa dremit, atje, në cep...

 

LEVENDË, CINGUNË, MBURRAVECË, INJORANTË

 

Ndonjëherë zemërimi më le pa gjumë,

Që shoqërohem me injorantë,

Krahasimet e tyre, (të pista), rrjedhin lumë,

(Kur zemrat vjellin ndonjë inat.)

 

Një nga një po rrallohen fytyrat,

Të mirë e të keq, jam moshatar me ta,

Nga pamja, huqet e nga dëshirat,

(thelbi: kush eroton bën edhe para.) 

 

S'na hyn në sy shkëlqimi i natës,

Bëjmë premtime e mbajmë sa mundim,

Levendë, cingunë, mburravecë, injorantë,

Për njëri - tjetrin sakrifikojmë gjumin.

 

SA MIRË BËMË QË S'U PAMË

 

Kur unë s'të shikoja, më shihje ti mua,

Po t' më rrëfeje ç' mendoje vërtet,

Do thosha - unë të dua,

Paçka gjithnjë zbulon ndonjë të metë.

 

Kur ti s'më shihje, fshehur të vëzhgoja,

Ç' mendoja për ty as unë s' t' i thosha dot,

Ama për ty më shumë ëndërroja,

Sepse s'ka femër pa llafe, në botë.

 

Gjithmonë të meta tek unë ti zbuloje,

Herë në pamje e herë në mendim,

Me të tjerë djem më krahasoje,

Unë idiot e i shëmtuar, ata simpatikë e zheninj.

 

Si dukem tani në sytë e tu, të terur?

Gjysëm shekulli iku, mbetëm larg e të ndarë,

Sa mirë bëmë që kemi heshtur,

Sa mirë bëmë që më s'u pamë.

 

TEKAT

 

Jam nën qiell të errët e të vranët,

Retë shpalosen si gazeta meteorologjike,

Të kërkoj, i malluar, kudo, anembanë,

Edhe era lëshon psherëtima erotike.

 

Numëroj minutën e fundit, sa një orë,

Gulshet pleqërore rrokullisen tatëpjetë,

Një përshëndetje e huaj, me dorë,

Sërish habitem si shpalosen retë.

 

Nuk mbeti shkak për dyshime të rënda,

Vetëtimat paralajmërojnë shi e stuhi,

Por, tekat që i kanë shpesh femrat,

Pandehja se nuk i kishe ti.

 

SI NJË RRËFENJË NGA KOHËT E EGRA

 

Nën hijen e rëndë ku drita s'gjen shteg,

Heshtja mblidhet qark meje, si vel,

Pëshpërima e gjetheve rrëfen një sekret:

Hija e arrës vret.

 

Gjethet e lyrshme vezullojnë, si të lyera me vaj,

Kurrora e pemës nga pesha rënkon,

Kërcasin degët e thyhen sikur kanë faj:

Një kokër trurin mëkon.

 

Fustani i ngjyer me lëng arre,

Varur në kanvacë me ngjyra të qeta, 

E gjoksi e këmbët e bezhëta të një vajze,

Mbyllur në kornizë që nga kohët e egra.

Comments


Shkrimet e fundit

bottom of page