Tahir Bezhani: JETË MES GURIT E HIRIT TË VETËVETES...

(Çun Lajçit, aktorit e poetit  të sakrificës)

Duke ecur rrugëve të dredhuara bjeshkore

Me vetminë time çmallem pandalur

Shprushja hirin  në të çame guri

Atje lart, në Qafën e Shkrelit

Mu bë se dëgjova këngë majëkrahu

Diku lugjeve apo shpateve

Tela sharkie me duhmë zjarri

Lahutë me shkrum historie

E nga vinte jehona akoma nuk  e dija

Ai prush dimri  i djegur moteve

Mbuluar me shpuzën e vetëheshtur...

Nga vijnë këto këngë me kaq mall

Atje larg, në Drelaj, Çun Lajçi këngës ia thotë

Herë lahuta e herë sharkia  jehojnë në këto anë

Zemra e tij  si zjarr shpërthen

Pastaj zhduket si feniksi

Kërkon nëpër gërmadha gurët e kullës

Gjen kaptyellin e djepit e shkrihet në këngë

Mendon fytyrën e nënës e ninullat e saj

Heq shallin e bardhë nga koka

Nuk dij a fshin djersë apo lot malli  në këngë

Do rrudha të thella si lavra toke ballit i flasin

Histori shkruan e gjurmë të thella mbesin

Nga një burrë me shall e tirq të bardhë

Bredh  rrugëve, në Prishtinë e në Rugovë

Me varg librash shtruar trotuareve

Këngës së zemrës ia thotë pa përtesë

Nuk dorëzohet i gjallë Çun Lajçi  kohës...

Si përmendore skalitur bjeshkëve të Rugovës

Dhimbje e lot i shkrin në këngë

Çakorri derdh lot, dridhet e trishtohet

Këngë e papërfunduar në ritmin e kohës...

Bogë,09.korrik,2026