Skënder Milaqi: Malli i një letre

Kur s’kishte botë me drita ekrani,

As zëra që vinin me një prekje gishti,

Një letër nisej ngadalë si karvani,

Me mallin e zemrës mbështjellë si shiriti.

Në fletën e bardhë derdhej dashuria,

Si vesë e mëngjesit mbi trëndafil,

Çdo germë mbante dridhjen e një zemre,

Si zog që kërkonte pranverën në prill.

Sa ëmbël pritej posta nga largësia,

Te porta ku shpirti rrinte në ankth,

Një hap i postierit ndizte shtëpinë,

Si yll që papritur çan terrin e natës.

Dhe duart që hapnin letrën me drojë,

Ndjenin zemrën e atij që shkruante,

Se boja s’ish bojë, por frymë e ngrohtë,

Bardhësi shpirti që me fjalë këndonte.

Në shkronja ndihej aroma e mallit,

Një lot i tharë në cepin e fletës,

Aty kishte peshën e kohës dhe fatit,

Dhe tingullin e heshtur të vetë jetës.

Sot vijnë mesazhet si erë kalimtare,

Pa bojë e mendim, pa rrahje zemre,

Por letra mbetet si këngë e rrallë,

Që ruan njerëzoren në kohë moderne.

Një letër në kohë nuk vdes kurrë,

Ajo s’plaket si vera në qetësi,

Dhe kur e lexon pas shumë vitesh,

Të hap përsëri dritaren e një vegimi të ri.

Comments