SHAMIZEZAT


Mihal GJERGJI

SH A M I Z E Z A T

Baladë


Sa herë kam menduar t’u vij rreth me penë

Më ndalnin ngurimi dhe frika

Seicila prej tyre është vetë një poemë

Shih feksjen e ballit, si drita!


Nuk janë murgesha, as plaka dodone

Që zbresin nga mali i shenjtë

Ato janë më shumë se spartane

Që mbledhin dhe prapsin rrufetë


I kam parë në dasma, tek zgjaten lastar

Me zërat e jetës në buzë

Kam ndjerë ledhatimin kur isha mitar

Dhe zjarrin që digjej si shpuzë


Me emra lulesh dhe pemësh të larta

Me gjurmën e gdhendur te udha

I kam parë edhe veshur si nata

Kur heshtin të flasin me rrudha


Tek qajnë një trim, një princ a një kont

Ashtu, rreth një trupi pa jetë

Perënditë kanë zbritur në tokë

Dhe gjykojnë vdekjen vetë!


Vallë, ç’profeci u digjet tek gjiri

Ç’orakull ngarkuar mister?

Për lumin e lotit nga nëna tek biri

Për djepin që vdekja ta merr


Ato e vajtuan dhe Balshën, Komnenin

Leskodukajt dhe Hodon, që thonë u bë yll

Për plagët e shpirtit melhemin e gjenin

E lisat i mbollën dhe rritën një pyll


Oh, ligjërimi i tyre, një drithmë e paprerë

Mban brenda dhe një klithmë Çamërie

Një dhimbje Kosove kam ndjerë

Dhe hënën që zbriste mbi krye!


Dhe frymën e fundit mes tyre ta jepja

Një dorë të më zgjatej mbi ball

Kam frikë, u rralluan të shtrenjtat

Për zërin e tyre kam mall..!


15 views0 comments

Shkrimet e fundit