Sekonda


1. Moment

Fatmir Terziu


E ndjej.

Lazdrimën e një gonxheje

që çel në një kopësht ku asgjë nuk e konkurron:


Unë jam kopështari i vrullshëm që zgjoj kujtime,

mes përkëdheljeve dhe buzëqeshjeve të ndjeshme,

që kanë mbetur në zemrën time …


Si një kopështar i stazhionuar nga vitet,

me një petale ia marë këngës,

dhe zgjohem në kopështin ku marrin jetë lulet

prej dashurisë dhe ëndrrës.



2. Sekonda


Sekonda të hap sytë. Sekonda të nxjerr lotë. Sekonda

britma jote e parë në Portën e Jetës.

Sekonda ritmi i të qeshurës, shpirtit, poezisë. Ajo

na mbart dhe na udhëton në kohë për të parë:

Udhën e së Vërtetës.


Sekonda është moment. Sekonda është tmerr. Sekonda

është luftë në krevatin e qëndisur nga duar me këna,

sekonda është buzëkuq i ndezur zjarr në buzët e moshës,

është nderi që të përcjell në këndin e lakuriqësisë

ku asgjë nuk i shpëton drithmës së aortës.


Sekonda është parfumi në gjoksin tënd që erëmir

fatin tënd të çbendur nga sytë

në një kopësht të mbjellur me trëndafilë.


Sekonda është fara e përzgjedhur që mbillet dhe lind

për të shkruar fatin e një jete tjetër përditë.


Me një sekondë ju dërgoni një botë

aty ku shkrihet një glob

në një lot.


Askush nuk e kupton dot sekondën