Sadet Dauti: MËSUESI IM I PARË...

XHELADIN SAHITAJ – MËSUESI IM I PARË, I PAHARRUAR NË 20-VJETORIN E NDARJES NGA JETA

Një jetë kushtuar dijes dhe brezave – u nda nga jeta më 1 shtator 2006, pikërisht në ditën kur shkolla hapte dyert për një vit të ri mësimor.

Ka njerëz që kalojnë në jetën tonë dhe mbeten kujtime. Ka të tjerë që lënë gjurmë aq të thella, saqë koha nuk arrin t'i fshijë kurrë.

Një prej tyre është mësuesi im i parë, Xheladin Sahitaj.

Sot, më 1 shtator 2026, mbushen plot 20 vite nga ndarja e tij nga jeta. Ka diçka thellësisht simbolike dhe njëkohësisht prekëse në këtë datë: Xheladin Sahitaj u nda nga jeta më 1 shtator 2006, pikërisht në ditën kur shkolla fillonte një tjetër vit mësimor.

Në një ditë kur mijëra fëmijë ktheheshin në bankat e shkollës, kur korridoret mbusheshin përsëri me zërat e nxënësve dhe kur mësuesit përgatiteshin të nisnin një tjetër vit pune, një mësues i përkushtuar po bënte udhëtimin e tij të fundit.

Është sikur edhe në ditën e largimit të tij, shkolla të mos kishte pushuar së qeni pjesë e jetës së tij.

Ndoshta nuk mund të kishte një datë më simbolike për t'u ndarë nga jeta një mësues sesa dita kur një brez i ri fëmijësh niste rrugën drejt dijes.

---

1 shtator 1975 – dita kur u ula për herë të parë në bankën e shkollës.

Për mua, historia me mësuesin Xheladin Sahitaj nis shumë më herët, në vitin 1975, kur u ula për herë të parë në bankën e shkollës.

Isha një fëmijë që sapo niste të zbulonte botën e madhe të dijes. Shkolla ishte një botë e re. Bankat, librat, fletoret, shkronjat, numrat dhe mbi të gjitha mësuesi, ishin pjesë e një realiteti të ri që do të përcaktonte shumë nga rruga e jetës sonë.

Dhe aty ishte ai:

Xheladin Sahitaj, mësuesi im i parë.

Atëherë nuk mund ta dinim se sa e rëndësishme do të bëhej ajo figurë në kujtesën tonë. Për një fëmijë, mësuesi është thjesht njeriu që qëndron përpara klasës dhe mëson. Por me kalimin e viteve, kur njeriu rritet dhe e sheh jetën nga një këndvështrim tjetër, kupton se mësuesi i parë është një nga njerëzit që ka ndikuar në themelet e personalitetit të tij.

Pikërisht kështu ka mbetur për mua mësues Xheladin Sahitaj.

---

Ai na donte të gjithëve.

Një nga kujtimet më të forta që ruaj për të është dashuria që kishte për nxënësit e tij.

Nuk na shihte thjesht si nxënës që duhej të mësonin mësimin e ditës. Ai na shihte si fëmijë që kishim përpara një jetë të tërë dhe një të ardhme për të ndërtuar.

Në sjelljen e tij kishte atë ngrohtësi që një fëmijë nuk e harron. Na mësonte, na këshillonte, na inkurajonte dhe na jepte besimin se mund të bëheshim dikush në jetë.

Dhe ky është ndoshta një nga ndryshimet më të mëdha mes një mësuesi të zakonshëm dhe një mësuesi që lë gjurmë: mësuesi i madh nuk të mëson vetëm atë që është në libër; ai të mëson të besosh tek vetja.

Xheladin Sahitaj ishte një mësues i tillë.

---

Nxënësit e tij – dëshmia më e bukur e veprës së tij.

Një mësues nuk mund të matet vetëm me vitet që ka kaluar në klasë. Vlera e tij matet edhe me atë që bëhen nxënësit e tij.

Në këtë drejtim, Xheladin Sahitaj mund të jetë krenar edhe sot.

Shumë prej nxënësve të tij arritën të fitojnë profesione të ndryshme, të ndërtojnë karriera të suksesshme dhe të arrijnë në nivele të larta në jetën profesionale dhe shoqërore. Secili prej tyre është një dëshmi e vogël e punës së tij.

Një ekonomist, një inxhinier, një ushtarak, një mësues, një jurist, një drejtues, një profesionist në çfarëdo fushe – pas shumë prej tyre qëndron një histori shkollimi dhe një zinxhir njerëzish që kanë kontribuar në formimin e tyre. Në fillim të atij zinxhiri shpesh është mësuesi i parë.

Ai që mësoi shkronjën e parë.

Ai që hapi librin e parë.

Ai që tha fjalën e parë të këshillës.

Ai që u mësoi fëmijëve të besonin se dija ishte rruga drejt së ardhmes.

---

1 shtatori – dita kur ai u largua dhe dita kur shkolla fillon.

Ka data që marrin një kuptim tjetër kur lidhen me një njeri të dashur.

Për familjen, miqtë, kolegët dhe nxënësit e Xheladin Sahitajt, 1 shtatori 2006 nuk do të jetë kurrë një datë e zakonshme.

Ai ishte 1 shtatori – dita e parë e shkollës.

Në atë ditë, shumë fëmijë nisën ose rikthyen rrugën e tyre drejt dijes.

Por për Xheladin Sahitajn, ajo ditë shënoi fundin e udhëtimit të tij tokësor.

Është një rastësi e dhimbshme, por edhe një simbolikë e jashtëzakonshme.

Ai që ia kushtoi jetën shkollës dhe nxënësve, u nda nga kjo botë pikërisht në ditën kur shkolla hapej përsëri.

Sikur edhe në ditën e fundit, jeta e tij të ishte e lidhur me atë që kishte qenë misioni i tij: arsimi dhe fëmijët.

Në vend që të hynte në klasë për të pritur nxënësit, atë 1 shtator ai u nis drejt një udhëtimi nga i cili nuk do të kthehej më.

Por sot, 20 vite më vonë, çdo 1 shtator mund të jetë edhe një ditë për ta kujtuar.

Një ditë kur shkollat hapin dyert dhe kur brezat nisin rrugën e dijes, mund të jetë edhe një ditë për të thënë:

“Mësues, ne nuk të kemi harruar.”

---

20 vite më pas, kujtimi është ende i gjallë.

Sot, më 1 shtator 2026, kanë kaluar plot 20 vite.

Dy dekada.

Shumë gjëra kanë ndryshuar që nga ajo ditë. Nxënësit janë rritur. Jeta ka marrë rrugë të tjera. Shumë prej atyre fëmijëve që uleshin në bankat e shkollës atëherë, sot kanë fëmijët dhe nipërit e tyre.Por kujtimi i mësuesit të parë mbetet.

Sepse njeriu mund të harrojë shumë prej detajeve të jetës, por rrallë harron njeriun që i mësoi hapat e parë drejt dijes.

Për mua, ai njeri ishte Mësues Xheladin Sahitaj.

---

Mësuesit nuk vdesin kurrë.

Një mësues mund të ndahet nga jeta, por puna e tij vazhdon.

Vazhdon në jetën e nxënësve.

Vazhdon në familjet që ata krijojnë.

Vazhdon në profesionet që ata ushtrojnë.

Vazhdon në këshillat që ata u japin fëmijëve të tyre.

Vazhdon në vlerat që ata përcjellin te brezat e rinj.

Prandaj, një mësues i mirë nuk ka nevojë për monumente të mëdha për të qenë i paharruar.

Monumenti më i madh i tij janë nxënësit.

Nëse shumë nga nxënësit e Xheladin Sahitajt arritën të bëhen njerëz të arsimuar, profesionistë dhe të suksesshëm, atëherë vepra e tij vazhdon të jetojë.

---

Një falënderim pas më shumë se pesë dekadash.

Unë e nisa shkollën në vitin 1975.

Sot, pas 51 vitesh, kur kthej kokën pas dhe kujtoj atë fëmijë që u ul për herë të parë në bankën e shkollës, një nga fytyrat që shfaqet në kujtesën time është ajo e mësuesit tim të parë.

Atëherë nuk e dija se sa e gjatë do të ishte rruga e jetës.

Nuk e dija se sa njerëz do të njihja, sa vende do të shihja, sa sfida do të përballoja dhe sa vite do të kalonin.

Por sot e di një gjë:fillimet kanë rëndësi.

Një nga fillimet më të rëndësishme të jetës sime ishte ajo bankë shkolle e 1 shtatorit të vitit të largët 1975 dhe mësuesi që qëndronte pranë nesh.

Prandaj, sot dua të them vetëm dy fjalë, por që mbajnë brenda tyre një jetë të tërë:

Faleminderit, mësues!

---

Xheladin Sahitaj – i paharruar përjetësisht!

Më 1 shtator 2006 u mbyllën sytë e tij, por nuk u mbyllën mësimet që ai la pas.

Më 1 shtator 2006 u nda nga jeta një njeri, por nuk u nda nga kujtesa e nxënësve të tij.

Sot, më 1 shtator 2026, ku sipas kalendarit të vitit të ri shkollor vetëm pas disa ditësh shkollat përsëri hapin dyert dhe fëmijët ulen në bankat e tyre, kujtimi i tij merr një kuptim edhe më të madh.

Ai u largua pikërisht në ditën kur shkolla fillonte.

Ndoshta kjo është një nga ato rastësi të jetës që, edhe pse të dhimbshme, mbartin një simbolikë të veçantë:

një mësues që jetoi për shkollën, u nda nga jeta në ditën e shkollës.

Por për sa kohë që do të ketë fëmijë që ulen në banka, libra që hapen, mësues që japin mësim dhe nxënës që ëndërrojnë për të ardhmen, kujtimi i njerëzve si mësues Xheladin Sahitaj do të ketë gjithmonë vend.

U prehsh në paqen e përjetshme, mësuesi im i parë!

Me respekt të thellë, mirënjohje dhe mall, të kujtoj sot, 20 vite pas ndarjes tënde nga jeta.

Nga banka ku u ula për herë të parë në vitin 1975, deri në ditët e sotme, emri yt ka mbetur pjesë e rrugëtimit tim.

I paharruar qofsh përjetësisht, Mësues Xheladin Sahitaj.

1 shtator 2006 – 1 shtator 2026

20 vite nga ndarja nga jeta, një jetë e tërë në kujtesën e nxënësve të tu.