Ruzhdi Gole: E SHKUAR PA GRAFI

E SHKUAR PA GRAFI.

(poe-prozë)

Oo,o,o. ç'gazmend fluturues!                       

Kaq shpejt, në ag, Enrietë?                        

*                                                     

Përtëritja fare pak shquhet gjithandej me sy e me vetull. E gjitha shquhet. Vet nata jeton përtëritje me gjithçka të saj. Errësira nuk mbyll asnjë dritare. Luhatjet, lajthitjet, regëtimat aty pëshpërisin të ngadalta, aty hovin ngut e nxit.I dëgjojnë pak njerëz, i dëgjojnë të gjithë. Kopshtet belbëzojnë. Asnjëherë nat'mesnata nuk e mbulon gjithë kopshtin. Frymorët udhëtojnë edhe natën. Në peisazhe plot fantazi. Fantazia i çon herë-herë shumë larg pa hedhur një hap. Natyrisht ata kraharojnë.Përreth tyre ndizen e shuhen llambushka, të cilat herët në mëngjes struken diku për t'u zgjuar nat'mesnatën e re. Gurët kilometrike të natës, me sytë e tyre prej fosfori, janë jashta endrrave. Këta gurë ua shkundin përgjumjen njerëzve në udhëtim. Natyrisht, jo të gjithëve. Ka plot që ngrysen, shtrihen, gërhasin e u del gjumi të nesërmen në anën e rehatit të vet. Dikush thotë se kjo ndodh me thinjoshët. Për arsye etike po i le mënjanë pleqtë. Dikush përsillet pa pendim të zbuloj se kjo ndodh me çiftet. Frymorët përtërihen me ëndrra.                

*               .                                                   

(A të kujtohet Enrietë?                                  

Unë vija shpesh tek porta e madhe me prag e shtëpisë tënde prindërore. Luanim me gishta. Luanim ? Po, po ndër gishta fëshfërinim fletët tona të para të vjershërimit. Ne e donim fëmijërisht njeritjetrit. bio pa grafi. Asnjëherë nuk e kalova atë parmak. Asgjë më shumë, gjithçka më pak).                                                                

*.                                            

Nate shoh çifte, sa më shumë çifte. Po shoh veten. Eh, e gjitha kjo shtjellet e shtjellohet para e pas syve të natës, thellë saj në kërthizë e më thellë akoma në... Nuk po e përmend për etikë të arsyeshme.

Gjithçka e vyer lind natën. Ndoshta jo gjithçka e jo përhera. Nata e begatë duket sikur u pëshpërit e u flet më shumë vajzave, nuseve, grave-zonja lakuriq. Nata shpesh u flet djemve, dhëndurëve. Burrave më pak. Burrat shfryhet e ngopen gjithë epsh, lajkatojnë çastet bashkëshortore dhe u kthejnë kurrizin atyre. Nata, më pak, u pëshpërit të moshuarave. Të moshuarat i flasin më shumë e më gjatë natës.

Natës nuk ndodh asnjë aksident ose ndodhin fare pak. Nata, e gjitha, gulçon nga aksidentet. Nga përvoja e natës secili ka nxënë ose do të nxerë shumë të vërteta, që nuk i trembën errësirës. Shpesh, hyjmë dhe dalim nga errësira, e cila duket sikur jeton vetëm natyrë nate. Ajo valëzon edhe kërcimtare e ditës. Errësira nuk ka faj, fajtorë jemi ne, është kushdo. I pari ndoshta unë, gjithandej me britma e të kërcitura në pikë të mendimit qytetar, me shpejtësi marramendese sa edhe policit rrugor i fluturon kapelja demo-sociale e ligjit.

.                                                         

*                                                                     

(Ti e di, Enrietë, e di, më mirë tani se kurdoherë. E shkuara nuk kthehet prapthi. E shkuara, mëngë e grisur jete, nuk arnohet. Secili jetoi të shkuarën me drojen e çdo dite. Vet ëndërrimi jeton droje e përhershme, luhatje,  krahërim, hutim e kërcim, kërcim dehes, plagosës.

E shkuara në të shkuarën jetoi valë-valë, hareshëm rrokopuje plot dalldi, orkestër dhe yje, yje të cilët asnjëherë unë nuk i pashë si yllësi. Por asnjëherë nuk e braktisa qiellin.)                                                       

*.                                                         

Enrietë, ti je e shkuara në të tashmen. Ndoshta, e tashmja jote do jetojë më gjatë në të nesërmen. E shkuara e të gjithëve, jo e të gjithëve, e shkuara jonë brez, jo brez për të gjithë, por e shkuara ime dhe jotja jetuan më pak, ndoshta shumë më pak se ç'duhet si fëmijëri dhe rini.               

Por ka dhe një të shkuar tjetër të bjerrë dhe kërcënuese, e cila sot fsheh vetëm hundën e saj. Sytë i ka të zgurdulluar akoma, disa sy të saj janë miklues, veshët i ka dy pëllëmbë për të dëgjuar ç'thonë ende të shkuarit e saj për të sotmen e të sotmit. Ç'është më e këqja e shkuara ka gojë akoma të madhe. Të tanishmit gojë më të uritur ...                                               

*.                                                                 

Si s'u takuam nj'iheri gjersa jemi dashtë vocërrakë të rinj ? Ditur e paditur ç'është puthja...Secili, ndoshta, dashuronte diku tjetër...

Po kapërcej, ndërkohë, jo me fluturime as këmbadoras, as pupthi. Po kapërcej jo nga një rrugë në tjetrën, po kapërcej jo nga gjysmëhëna në kryq, po kapërcej më të kapërcyeshmen, ndërkohë që të gjitha i kapërceva përkrah teje. 

Përkrah teje? Jo, asnjëherë përkrah teje. Përhera përkrah të gjitha vajzërive.

Kohë pas kohë Ti ishe dhe s'ishe paksa Shpresë. Jo shpresë besimi. Shpresa vajzë aq vajzërore nga Lezha, në jetën time studentore m'u bë e afërt, shumë e afërt. Oh, sa e donim njëritjetrit. Kurrë për t'u joshur. Ne donim më tepër vargun se flakërimin.

Gjer këtu ti më duheshe Enrietë. Më pas kaploi harresa e secilit pa të keq. Nuk u turbullua asgjë prej meje, prej teje. As nga motra ime (jo e gjakut) Shpresa...            

*.                                                         

Përsëri po kapërcej ndërkohë.                 

Si ia dëgjuam zërat pas gjysmë shekulli njeri - tjetrit Enrietë - Shpresë ?

Në një nga ditët e këtij prilli Enri të përcolla Librat e mi me postën e mëngjesit. Dhe prita të më telefonoje.

Zilja e telefonit mbushi mushkëritë me ajër kur dëgjova zërin tënd :

"po, po tani të kuptova, po, po do vij  tek koncerti. Mezi të mora vesh s'e s'më lë rehat as ai...ai Golja nga Durrësi....

Sa e bëftë kjo ligjëratë...

Po, po - t'u gjegja unë shpejt - Golja jam... dhe ta mbylla telefonin.

Ku ta gjeja Enrin e dikurshëm në të tashmen? Ajo fare rastësisht, më telefonoi mua ose u ngatërrua vetvetiu keqas në linjë.

Përsëri më ra zilja. Më mërziti cicërima e saj. E ndeza telefonin dhe nuk prita të fliste poetesha e fëmijërisë. 

-Po, po, Golja jam, më falni, se ju cënova kohën - dhe e mbylla telefonin.

M'u bë sikur një qenie e shpërfytyruar gllabëroi kohën time, kohën tonë të së shkuarës.

Enrieta nuk është ndonjëherë Shpresë. Shpresa s'ka per ta njohur kurrë shoqen time të së shkuarës. Natyrisht, vetëm në të shkuarën...

Ja, kjo e gjitha... Plot fate. Unë, ngahera, jetoj në bregdet, poetesha e fëmijërisë në kryeqytet, Shpresa në Paris. A do takohemi ndonjëherë bashkë, ndonjëherë çift, veç me veten. ? 

Sikur u takuam ...ëndrra por edhe kujtesë...