RROBAT E SKAMNORIT


    Tahir Bezhani

    RROBAT E SKAMNORIT

    Rrugëve ecte i vetmuar

    Sytë e skuqur nga gjelbësim lotësh

    Fytyra thatake i buzëqeshte dhunshëm

    Veshur me rroba të falura nga bamirës

    Nata e frikësonte në shtratin e vetmisë

    Gjumi e zinte pas dridhjeve të gjata

    Të nesërmen barku i zbrazur cijatke

    Hynte shtëpizave në kohë mëngjesi si e dreke

    Ulej në sofër ani se nuk i njihte

    Ditët ia rëndonin jetën mizorisht

    Një dalje nga errësira mendoi se e gjeti

    Një pasanik i pashpirt e strehoi brenda

    Ia bleu rrobat e reja,një tjetër dukej skamnori

    Sapo filluan qukat t’i mbushen

    E ngarkoi me punë të rënda...

    Ashti shtalb,pesha e lodhi

    Qante nga mjerimi,ku të shkoj mendonte

    Askënd të zemrës nuk e kishte afër

    Pashpirtësia e pasanikut donte punë

    “T’i kam blerë rrobat e reja

    Tri ushqime në ditë i ke

    Mbyll gojën e puno i thoshte

    Dita i dukej një vit e nata shekull

    Mendimet e bluanin për një rrugë tjetër

    Një mbrëmje iu afrua zotërisë duke u dridhur:

    “M’i jep rrobat e mia të grisura,të vjetra

    Ja të rejat ku i ke!”

    Një rrugë e fat tjetër do kërkoj...

    Boten e mori në sy,kudo punoi

    Një jetë të re ndërtoi

    Pas do kohe ktheu në vendlindje

    Kërkoi pasanikun për ta “falënderuar”

    Nuk jeton i thanë

    Ka pësuar infarkt,ka vdekur

    Askënd nuk ka lënë

    Ndjesë pastë!

    Dy fjalë desha për t’ia thënë,

    Tha ish skamnori dhe iku....

    Gjakovë,15tetor,2019

    SI E HUMBA RRUGËN....

    Nuk di se si më ngjau

    Të humb rrugën vrap pas malli

    Në një qytet 100 km larg

    Atje ku isha shume herë më parë

    Më lidhte nata në përqafime

    Deri në vesën e bardhë....

    Tani nuk di pse humba rrugën

    Nuk njoha banesën e saj

    Numrin e kisha harruar

    Në fletët e kujtimeve ngatërruar

    Tani,çdo gjë më përngjante në atë,

    Ajo nuk ishte!.....

    Sillesha vërdallë zjarrishtës rinore

    Dridhesha i tëri nga malli, kisha flakë

    Nuk pajtohesha me mosqenien e saj

    Pa puthjen e lamtumirës nuk pranoj ndarje

    Duke u sjellë rrugëve arriti muzgu

    Në dritat e neonit shkëlqenin fytyra bukurie

    Vinte drejt nga unë siluetë e saj

    Sytë u çmenden,zemra po dridhej

    Ajo,si dikur mu hodh në përqafime

    Aritmia shpejtoi trokitjet provokuese

    Një zë u dridh në gjoksin tim

    “Unë nuk jam ajo,amanet e kam

    Të përqafoj e të puthë fort

    Ajo nuk ekziston!.....”

    Sa idhshëm më doli gjumi

    Në shtratin e gacave......

    23 views

    Shkrimet e fundit