Robert Martiko: Rreth poezisë “Një mbrëmje e bukur”, me autor Kristofor Vranadima

39 minutes ago
3 min read

KUR MBRËMJA SHNDËRROHET NË HAPËSIRËN KU DASHURIA NDRIÇON MË SHUMË SE DRITA

Kjo poezi është një himn intim i dashurisë, ku mbrëmja nuk paraqitet si fundi i ditës, por si çasti kur shpirtrat gjejnë gjuhën e tyre më të natyrshme. Në një atmosferë të qetë, të mbushur me dritë hënore, heshtje dhe fjalë të ngrohta, autori ndërton një botë ku prania e të dashurës bëhet burimi i vetëm i dritës dhe i kuptimit. Poezia nuk rrëfen një histori; ajo përjeton një gjendje shpirtërore, ku çdo figurë poetike shndërrohet në shprehje të dashurisë së thellë.

Që në vargjet e para, kontrasti mes dritës dhe errësirës shfaqet si boshti simbolik i poezisë: “Bëhem dritë kur më kërkon, errësirë kur hesht e më vështron.” Drita nuk është fenomen fizik, por gjendje e brendshme që lind nga prania dhe vëmendja e tjetrit. Në të kundërt, errësira nuk lidhet me mungesën e dritës, por me heshtjen, me atë çast kur fjala tërhiqet dhe njeriu mbetet vetëm përballë ndjenjës së tij. Dashuria, kështu, paraqitet si forca që ndriçon ekzistencën dhe i jep formë botës së brendshme.

Një nga figurat më të ndjera është ajo e poetit të fshehur “pas pemës”, “i dridhur si fryma e erës”. Kjo nuk është thjesht një skenë romantike, por simbol i brishtësisë që shoqëron çdo dashuri të sinqertë. Ai që dashuron ekspozon shpirtin e vet dhe, për këtë arsye, mbetet gjithmonë paksa i pambrojtur. Megjithatë, mjafton thirrja e së dashurës që kjo pasiguri të shpërndahet “si dielli që rri mbi mëngjeset e mia”. Dielli bëhet metaforë e ringjalljes së përditshme, e shpresës që lind sa herë dashuria përgjigjet.

Në vijim, figura e hënës pasuron universin simbolik të poezisë. E dashura është “hëna që e pres çdo natë”, një prani e qetë dhe e pandërprerë që ndriçon “udhët e ngushta”. Këto udhë mund të lexohen si metaforë e vetë jetës, me vështirësitë, dilemat dhe vetmitë e saj. Dashuria nuk i zhduk pengesat, por i bën ato të përshkueshme, duke i dhënë njeriut një drejtim të brendshëm. Prandaj ndriçimi i hënës është i butë, por i mjaftueshëm për të mos humbur rrugën.

Poezia kulmon në vargjet e fundit, ku mbrëmja bëhet hapësira e transformimit shpirtëror. “Përrallat”, “fjalët e ngrohta”, prekja dhe përkëdhelja nuk janë vetëm gjeste dashurie; ato janë mënyra përmes të cilave njeriu rikthen ndjesinë e të qenit i gjallë. Dashuria nuk paraqitet si emocion kalimtar, por si një fuqi që rizgjon jetën e brendshme dhe e bën ekzistencën më të plotë.

“Një mbrëmje e bukur” është, në thelb, një poezi për fuqinë shpëtuese të pranisë njerëzore. Ajo na kujton se dashuria nuk matet me madhështinë e deklaratave, por me aftësinë për ta bërë tjetrin të ndihet i dëgjuar, i prekur dhe i gjallë. Në këtë kuptim, mbrëmja e autorit nuk përfundon me natën; ajo mbetet një dritë e heshtur që vazhdon të ndriçojë zemrën edhe pasi fjalët kanë pushuar.

NJË MBRËMJE E BUKUR

Në mbrëmje, vetëm ne të dy,

me natën pezull mes nesh.

Bëhem dritë kur më kërkon,

errësirë kur hesht e më vështron.

Në sytë e tu

shpirti im zgjohet e flet.

Pas pemës jam fshehur,

i dridhur si fryma e erës,

kur ti më thërret

si dielli që rri mbi mëngjeset e mia.

Ti je hëna që e pres çdo natë,