Robert Martiko: LAURETA PETOSHATI: ZËRI I NDJESHMËRISË DHE I BOTËS SË BRENDSHME

Laureta Petoshati përfaqëson një nga ato figura krijuese që e ndërtojnë raportin me letërsinë mbi ndjeshmërinë njerëzore dhe mbi nevojën për komunikim shpirtëror. Në krijimtarinë e saj ndihet vazhdimisht përpjekja për të ruajtur autenticitetin emocional në një kohë ku fjala shpesh rrezikon të humbasë në sipërfaqe dhe në zhurmë publike. Poezia dhe reflektimi i saj burojnë nga përvoja e jetuar, nga kujtesa, nga raporti me kohën dhe nga kërkimi i një ekuilibri të brendshëm njerëzor. Në universin poetik të Laureta Petoshatit spikat veçanërisht prania e botës intime. Ajo i afrohet jetës me një ndjeshmëri të qetë, ku emocionet nuk shpërthejnë në retorikë dramatike, por depërtojnë gradualisht përmes figurës, atmosferës dhe meditimit lirik. Tek ajo ndihet shpesh njeriu që përpiqet të ruajë dritën e brendshme përballë zhgënjimeve dhe kalimit të kohës në mungesë të kuptimit dhe përjetimit. Një element i rëndësishëm në profilin e saj krijues është aftësia për të ndërthurur ndjeshmërinë femërore me një vështrim më të gjerë mbi jetën dhe marrëdhëniet njerëzore. Në poezinë e saj gruaja nuk shfaqet thjesht si figurë sentimentale, por si qenie që mbart kujtesë, forcë shpirtërore dhe nevojën për kuptim. Kjo e bën krijimtarinë e saj të afërt me lexuesin, sepse emocionet që ajo trajton nuk mbeten personale, por marrin përmasë universale. Në planin stilistik, Laureta Petoshati anon drejt një gjuhe poetike të kthjellët dhe melodike, ku fjala ruan ngrohtësinë njerëzore. Ajo nuk kërkon të imponojë thellësi përmes abstraksioneve të rënda, por përmes sinqeritetit emocional dhe ritmit të brendshëm të poezisë. Shpesh vargjet e saj krijojnë atmosferë meditimi, ku heshtja ka po aq rëndësi sa vetë fjala. Në një kohë kur letërsia shpesh tërhiqet nga efekti i menjëhershëm dhe nga spektakli i dukjes, Laureta Petoshati mbetet një zë që kërkon lidhje më të qetë e më të vërtetë me jetën. Forca e saj nuk qëndron tek zhurma, por tek aftësia për të ruajtur njerëzoren në poezi. Dhe pikërisht për këtë arsye, krijimtaria e saj fiton vlerë: sepse vjen si dëshmi e një bote të brendshme që ende beson tek ndjenja, kujtesa dhe drita shpirtërore.