RANË KAMBANAT…

TRE POEZI NGA MYSLIM MASKA.

TI S’ERDHE…

Ti s’erdhe

Të më lehtësohej sadopak

Dhembja.

Më erdhi hëna,

Më puthi më përkëdheli dhe iku…

Më mirë se ajo kush e di

Ç’është vdekja dhe jeta,

Gjersa çdo dy javë

Rilind dhe rivdes…

Kapa aq sa munda rreze të saj,

Ndërsa përkëdhelja

Trupin prej balte

Të babajt.

Dhe qava:

Për babanë,

Për hënën,

Po edhe për nënën,

Që m’u bë prej dhimbjes

Sa një çupëz e vockël

Veshur me të zeza…

BISEDË ME QENUSHIN KUPER…

E di Kuper?-

Më je mik zemre,

O bukurosh i vogël, i dlirë dhe fin.

Sa e kupton

Që në shpirt kam dhembje,

Sy përlotur me gjuhë më lëpin.

Befas më ngjan

Se dhembjen ma heq

Me doçkat e buta si mëndafsh.

A nuk është e tmerrshme

Të të kuptoj një qen

Më mirë se njerëzit rreth e qark?

Eh, ta dije, Kuper,

Ç’ligësi ka kjo jetë:

Ka njerëz që s’janë sa një e qindta jote.

Ta thotë xhaxhi Lymja

Dhe kjo është e vërtetë….

RANË KAMBANAT…

Ranë kambanat

Të gjithë qenë të shurdhër!

U ndez fanari jeshil,

Të verbër qenë të gjithë!

Ra nata e tha:

“Me të verbër e të shurdhër

Si mund të çel drita?”…

E dëgjova dhe qava

Sa dhe qielli u rrëqeth:

Lot të nxehtë yjesh

Pikuan shpirtit tim

E më përvëluan…