Puntorie Muça Ziba: AJO QË SHANË ËSHTË GRUA

AJO QË SHANË ËSHTË GRUA

E njoh ate biçim më vete

që ma shanë gjuhën,

ma shanë edhe nënën e gjuhës.

Gjuha ime nuk ka motra,

ajo është e vetmja e nënës

e para dhe sugarja.

Unë e ruaj në shteg të shpirtit

ajo shkel në rrugë të bardha:

e larë,e shpëlarë, e kulluar,

e bekuar në vende të shenjta,

më përngjan mua në sy e vetulla.

Gjuha ime tund qiellin

ndryn dashninë nëntokë,

mahnit botën e bukura e dheut.

Ajo grua që shanë,

nuk di çka është e mira

s'e njeh gjuhën e larë në gjak,

s'e admiron sintaksën

thurur me sqepa lejlekësh

në prehër të rrapave shekullor.

Y, sa e pacipë lehja,

mbase, inatin e ka me gjuhën e vetes

që ngeci në gozhdën e ndryshkur

pa rasa, pa paskajore…