Portret për poeten Merita Kuçi

May 10

2 min read

Në mes të njerëzve dhe fjalëve, aty ku poezia merr frymë mes librave dhe syve që dëgjojnë, qëndron Merita Kuçi, e qetë, e vendosur, me një buzëqeshje që mbart përvojë dhe mirësi. Në sallën e bibliotekës, mes poetësh dhe miqsh të vargut, ajo duket si një vijëz e gjallë mes fjalës së shkruar dhe ndjenjës së jetuar. Libri në duart e saj nuk është thjesht një vepër, por një pjesë e shpirtit që ajo e ndan me të tjerët.

E veshur me finesë dhe thjeshtësi, me një prani që nuk kërkon zhurmë për t’u ndjerë, Merita rrezaton një dinjitet të butë, atë të njerëzve që kanë diçka për të thënë dhe e thonë me zemër. Në sytë e saj lexohet një udhëtim i gjatë mes vargjeve, ndërsa në qëndrimin e saj një besim i palëkundur tek fjala poetike.

Jashtë, në hapësirën e hapur, para monumentit dhe shkallëve që ngjiten drejt qytetit, ajo shfaqet ndryshe, më e lirë, më e çliruar, si një poezi që del nga faqja dhe bëhet jetë. Dielli i prek fytyrën, ndërsa qëndrimi i saj i sigurt flet për një grua që e njeh rrugën e saj dhe e ecën me krenari.

Më 9 Maj, në Ditën e Europës së Bashkuar, ajo nuk është thjesht një pjesëmarrëse në një festival poetik, është pjesë e një bashkimi më të madh: të zërave që nuk ndalen, të poetëve që mbajnë gjallë shpirtin e gjuhës. Në Lushnjë, mes dashurisë për artin dhe njerëzve të talentuar, Merita Kuçi është një ngjyrë e veçantë në këtë mozaik vargjesh, një zë që nuk humbet, por mbetet.

Me mirënjohje dhe dritë në fjalë, ajo vazhdon të jetë ajo që është: një poete që nuk shkruan vetëm, por jeton poezinë.