Perparim Hysi: Ditë vetrëtimash

  (poezi)

Nga Përparim   Hysi

Vetëtimat ndezin vëndin,pritet shi të bjerë me gjyma

Shoh me sy "azërmënin" dhe nxitoj sa më del fryma

Sado shkrepin vetëtimat,unë jam nisur për në shtçpi

Shoh një zonjë që po friket.dridhet si një zog në stuhi.

E shoh që dridhet frikës,s'ka as çadër në këtë  shi.

Shkoj i bëhem"rrufepritës" dhe,nën çadër,jemi tani.

Rruga është goxha e gjatë dhe gjmimat veç gjëmojnë

Gati vëndi ndizet flakë(bobo,do na"përcëllojnë"!!!)

Ndaj e zë unë me dorë,që të mbushet me fuqi

Po unë pse ndizem horë? Vetëtimë zonja a si?

Vetëtima prapë shkrepi (zonja mend u hodh  përpjetë)

Thasë me vete,oh,ç'më gjeti! Mos e gjen ndonjë gazep?!!!

Me dy duarët e mbërtheva dhe e fut në timin gji

Thashë se në mes e theva,por s'po dridhej më tani.

Duket i pëlqeu "foleja",se në gjoks m'u tulat

Tani ndryshe "meseleja", atë  "punë" e kam "zanat".

Zë e puth atë, me nge: vetëm për t'i nxjerrë"frikën"

Duket e pëlqeu se,tash e pushoi "dridhën"

E mbaj  mend mirë ditën, atë ditë me vetëtima

Se ASAJ i nxorra"frikën" dhe me të ia bëmë "prima".

                                                                                      FLORIDA,30 tetor 2011